İyi Bir İnsan Olmak Yeterli mi?

Önce “iyi insan” derken neyi kastediyoruz?

Gündelik dilde “iyi insan” çoğu zaman göreli bir ifadedir. “Kimseye büyük zarar vermiyor.”

“Çocuklarına iyi bakıyor.” “Dürüst.” “Cömert.” “Komşularına yardım ediyor.” Bu davranışlar komşuya gerçek yarar sağlayabilir ve Tanrı’nın buyurduğu şeylerle dışarıdan uyumlu olabilir. Kutsal Kitap adaleti, merhameti, doğruluğu ve komşuya iyiliği küçümsemez. Reform teolojisi de iman etmeyen bir insanın hiçbir toplumsal yarar üretemeyeceğini söylemez; fakat bu yararı, insanı Tanrı önünde aklayan veya iman olmaksızın Tanrı’yı hoşnut eden “iyi işler” sınıfıyla aynı şey saymaz.

Sorun “İnsan hiç iyi şey yapabilir mi?” değildir. Sorun şudur:

Bu iyilikler insanı Tanrı önünde doğru ilan ettirebilir mi?

Bu iki soruyu birbirine karıştırırsak ya insan iyiliğini inkâr ederiz ya da kurtuluşu ahlaki performansa indirgeriz.

Kendimizi kiminle karşılaştırıyoruz?

“İyi biriyim” dediğimizde çoğu zaman bilinçsiz bir karşılaştırma yaparız. Bir suçludan daha iyiyim.

Aldatan birinden daha dürüstüm. Ailesini terk eden birinden daha sorumluyum.

Başkalarına zarar veren birinden daha merhametliyim. Bu karşılaştırmaların bir kısmı olgusal olarak doğru olabilir. İnsanlar ahlaken aynı davranmaz. Bazı eylemler gerçekten diğerlerinden daha kötüdür. Kutsal Kitap da bütün günahları toplumsal sonuçları bakımından aynı düzeye indirmez.

Fakat Tanrı önünde aklanma sorusu “Ben en kötü insanlardan daha iyi miyim?” değildir. Markos 10’da zengin bir adam İsa’ya “İyi Öğretmen” diye yaklaşır ve sonsuz yaşamı miras almak için ne yapması gerektiğini sorar. İsa önce iyilik ölçüsünü Tanrı’ya yöneltir, ardından adamın dışsal olarak koruduğunu söylediği buyrukların altındaki gerçek bağlılığı ortaya çıkarır.

Adam açıkça ahlaksız biri gibi sunulmaz. Birçok buyruğu gençliğinden beri yerine getirdiğini söyler. Fakat malına bağlılığı, Tanrı’yı izleme çağrısının önüne geçer. Kutsal Kitap’ın sorusu yalnız “Ne kadar kötülük yaptın?” değildir.

En derin sadakatin kime ait?

Günah yalnız kötü davranışların toplamı değildir

Legacy sayfanın en doğru cümlelerinden biri şuydu: Günah yalnız bazı yasakları çiğnemek değildir. Kutsal Kitap’ın günah anlayışı davranış listesinden daha geniştir.

İsa en büyük buyruğu Tanrı’yı bütün yürek, can ve akılla sevmek; ikincisini de komşuyu kendin gibi sevmek olarak özetler (Matta 22:34-40). Bu ölçü önünde soru değişir.

Hiç adam öldürmedim mi? sorusunun yanına şunlar gelir:

Tanrı’yı gerçekten bütün varlığımla sevdim mi? Komşumu kendim gibi sevdim mi?

Bencilliğim, gururum, kıskançlığım ve kayıtsızlığım ne durumda? İyilik yaptığımda bile ne kadarının merkezinde kendi itibarım vardı?

Haklı olduğumu düşündüğüm anlarda başkasını küçümsedim mi? Yapmam gereken iyiliği kaç kez yapmadım?

Günah yalnız yaptığımız kötülükleri değil, Tanrı’ya ve insana borçlu olduğumuz sevgiyi vermememizi de içerir. Bu yüzden “Büyük suç işlemedim” önemli ama yeterli bir ölçü değildir.

Romalılar 3 neden “herkes günah işledi” diyor?

Romalılar 3, Pavlus’un uzun bir argümanının sonucudur. Önce açıkça ahlaksız görülen dünyayı, ardından başkalarını yargılayan ve Yasa’ya sahip olmakla övünen kişiyi ele alır.

Sonuç şudur: hiç kimse kendi ahlaki performansıyla Tanrı önünde övünemez. Pavlus “bütün insanlar eşit derecede kötü davranır” veya “hiç kimsenin yaptığı hiçbir iyilik gerçek değildir” demiyor. Söylediği şey daha temel: Herkes günahın altında ve herkes Tanrı’nın doğruluğuna muhtaç.

Romalılar 3:23-24 bu yüzden günah ve lütfu yan yana getirir: herkes günah işledi; insanlar İsa Mesih’teki kurtuluş aracılığıyla Tanrı’nın lütfuyla karşılıksız olarak aklanır. Sorunun çözümü ahlaki puanı biraz yükseltmek değil, Tanrı’nın sağladığı doğruluğa kavuşmaktır.

Yasa neden bizi “iyi olmaya” teşvik etmekle kalmıyor?

Kutsal Kitap’ta Tanrı’nın yasası elbette nasıl yaşanması gerektiğini öğretir. Ama Reform teolojisi yasanın başka bir işlevini de özellikle vurgular: günahı görünür kılmak.

Westminster Büyük İlmihali 95. soru, ahlaki yasanın insanlara Tanrı’nın kutsallığını ve kendi görevlerini gösterdiğini; aynı zamanda yasayı tam yerine getirememe durumlarını ve günahlılıklarını açığa çıkararak Mesih’e duydukları ihtiyacı daha açık görmelerine yardım ettiğini söyler.

Bu çok önemlidir. Tanrı’nın buyruğu yalnız “Bunları yap, yeterince yükselirsen Tanrı seni kabul eder” diye tırmanılacak bir merdiven değildir. Aynı zamanda “Tanrı’nın kutsallığı budur; kendi yüreğine dürüstçe bak” diyen bir aynadır. Yasanın amacı bizi umutsuzluğa sürüklemek değil, kendi doğruluğumuza duyduğumuz aşırı güveni kırıp lütfa yöneltmektir.

“Ama gerçekten iyi işler yapıyorum”

Bunu inkâr etmek gerekmez. Bir insan yoksula yardım edebilir, borcunu ödeyebilir, sadık bir eş olabilir, yaşlı anne-babasına bakabilir ve işinde dürüst davranabilir. Kutsal Kitap’ın kurtuluş öğretisi bu iyilikleri “hiç olmamış” saymaz. Fakat iyilik yapmak ile Tanrı önünde günahsız olmak aynı değildir.

Bir doktorun yüzlerce hastaya yardım etmiş olması, başka bir alanda yaptığı ciddi bir yanlışın otomatik olarak silindiği anlamına gelmez. İnsan mahkemelerinde bile “başka günlerde çok iyilik yaptım” savunması işlenen suçu yok etmez.

Bu benzetmenin sınırı vardır; Tanrı’yla ilişki yalnız mahkeme hesabına indirgenemez. Ama şu noktayı gösterir: İyilik, günahın ödeme para birimi değildir. Kutsal Kitap “yeterince iyilik yaparsan geçmiş günahların tartıda hafif kalır” sistemi kurmaz.

İman etmeyen birinin yaptığı yararlı işler nasıl değerlendirilmeli?

Gerçektir; fakat burada “iyi” sözcüğünü hangi açıdan kullandığımızı ayırmak gerekir. Westminster İman Açıklaması 16.7, iman etmemiş insanların yaptığı bazı işlerin Tanrı’nın buyurduğu şeyler olabileceğini ve hem kendilerine hem başkalarına gerçek yarar sağlayabileceğini açıkça kabul eder. Bir insan aç olana yemek veriyorsa, borcunu dürüstçe ödüyorsa, çocuğuna sevgiyle bakıyorsa veya bir yabancıyı tehlikeden kurtarıyorsa bu davranışların toplumsal ve insani iyiliğini inkâr etmek gerekmez.

Aynı paragraf yine de bu işleri Tanrı önünde kurtarıcı doğruluk saymaz. Reform teolojisinin ayrımı şudur: bir davranışın maddi olarak doğru ve komşuya yararlı olması ile insanın bütün kişiliğinin Tanrı önünde aklanması aynı şey değildir.

Bu ayrım Hristiyan’ın başka insanları küçümsemesini engeller. “Ben imanlıyım, o değil; dolayısıyla yaptığı hiçbir şey iyi olamaz” demek doğru değildir. Hristiyan da sık sık bencil, tutarsız ve merhametsiz davranabilir. İnançsız biri ise belirli bir durumda çok daha adil veya fedakâr davranabilir.

Fakat kurtuluş sorusu ahlaki karşılaştırma yarışına geri dönmez. Tanrı önünde aklanma:

• “Kim daha çok yararlı iş yaptı?”
• “Kim toplumda daha saygın?”
• “Kim daha az hata yaptı?”

sorularının toplamı değildir. Reform sonucu, toplumsal ve insani yararı inkâr etmeden şu sınırı korur: İnsan başkasına gerçek yarar sağlayan ve Tanrı’nın buyruğuyla maddi olarak uyumlu davranışlar yapabilir; ama bunları kendi aklanmasının temeli hâline getiremez.

Bu, “iyilik önemsiz” demek değildir. Tam tersine iyiliğin yerini doğru belirlemektir.

Tanrı yalnız dışarıdan görünen sonuca mı bakar?

İnsanlar çoğu zaman bir davranışı öncelikle sonucuna göre değerlendirir. Birine yardım edildi mi? Verilen söz tutuldu mu? Haksızlık önlendi mi? Bunlar önemlidir ve toplumsal yaşam için gereklidir.

Kutsal Kitap ise ahlaki değerlendirmeye bir boyut daha ekler: yürek ve yönelim.

Aynı davranış farklı nedenlerle yapılabilir. Bir insan gerçekten komşusuna merhamet ettiği için yardım eder. Başkası alkış almak için aynı miktarı bağışlar. Bir üçüncüsü kendisini suçlu hissettiği için verir. Dışarıdan eylemler benzer görünebilir; insanın iç dünyası ise aynı değildir.

Bu yüzden Hristiyanlık ahlakı yalnız “kaç iyi davranış yaptın?” biçiminde sayısal bir tabloya indirgemez.

İsa Dağdaki Vaaz’da dindarlığın bile gösteriş için yapılabileceğini söyler. Dua, yardım ve oruç kendi başına kötü değildir; fakat insan bunları başkalarının hayranlığını kazanmak için kullandığında ahlaki yapı değişir. Kutsal Kitap’ın Tanrı sevgisi ve komşu sevgisini merkeze koyması da bu nedenle önemlidir. İyilik yalnız doğru eylem değil, Tanrı’ya ve insana doğru yöneliş meselesidir.

Buradan “motivasyonum hiçbir zaman tamamen saf değil; o hâlde hiç iyilik yapmayayım” sonucu çıkmaz. Tam tersine insan hem doğru olanı yapmaya hem de kendi yüreğini dürüstçe sınamaya çağrılır.

Fakat kurtuluş açısından şu sonuç ortaya çıkar: Kendimizi yalnız görünen başarı listemizle savunamayız. Tanrı’nın önündeki mesele davranışlarımızın aritmetiğinden daha derindir.

Reform geleneğinin insanın en iyi işlerinin bile bu yaşamda kusursuz olmadığını söylemesi tam burada anlaşılır. Bu öğretinin amacı iyilik yapmayı değersizleştirmek değil, insanın kendi iyiliğini kurtarıcı bir sermayeye dönüştürmesini engellemektir.

İyi işler gerçekten iyidir.

Ama Tanrı’yı borçlu çıkarmaz.

Efesliler 2: İyi işler gereksiz mi?

Hayır. Tam tersine Efesliler 2:8-10 iyi işlere çok güçlü yer verir.

Ama sırayı değiştirir. Pavlus önce kurtuluşun:

• lütufla,
• iman yoluyla,
• Tanrı’nın armağanı olarak,
• insanın övünebileceği işlerin karşılığı olmadan

geldiğini söyler. Hemen ardından imanlıların Tanrı’nın yapıtı olduğunu ve iyi işler yapmak üzere Mesih İsa’da yaratıldığını ekler.

Bu sırayı tersine çevirmemek gerekir: İyi işler → kurtuluş değil, kurtuluş → iyi işler. İyi işler kapının anahtarı değil, içeri giren yeni yaşamın meyvesidir.

Titus 3 aynı şeyi başka dille söylüyor

Titus 3 Hristiyanlara iyi olanı yapmaya hazır olmalarını öğretir. Sonra kurtuluşun kaynağını anlatırken çok açık konuşur: Tanrı onları doğrulukla yaptıkları işlerden dolayı değil, kendi merhametiyle kurtarmıştır.

Bölüm burada bitmez. Pavlus hemen ardından Tanrı’ya iman edenlerin iyi işlere özen göstermesi gerektiğini söyler.

Bu iki cümleyi birlikte tutmak Hristiyan ahlakını dengeler. İyi işler kurtarmaz; fakat kurtuluş da iyi işlere kayıtsız bir yaşam üretmez.

O hâlde Yakup neden “işler olmadan iman ölüdür” diyor?

Yakup 2, “yalnız iman” ifadesi konuşulurken atlanmaması gereken metindir. Yakup, “İmanım var” deyip ihtiyaç içindeki kardeşe yardım etmeyen kişiyi eleştirir. Yalnız zihinsel onayın kurtaran iman olmadığını gösterir. Cinlerin bile Tanrı’nın bir olduğuna inandığını hatırlatır.

Buradaki tartışma Pavlus’a karşı “iyi işler de aklanmanın ikinci temelidir” demek değildir. Pavlus’un sorusu:

Günahkâr Tanrı önünde neye dayanarak doğru sayılır?

Yakup’un sorusu:

Gerçek iman nasıl tanınır?

Reform geleneği bu iki soruyu birbirinden ayırır ama koparmaz. Westminster İman Açıklaması 11, insanın kendi içinde yapılan bir şeyden veya yaptığı işlerden ötürü değil, Mesih’in doğruluğu nedeniyle ve iman aracılığıyla aklandığını söyler.

Aynı belgenin 16. bölümü iyi işleri gerçek ve canlı imanın meyveleri ve kanıtları olarak tanımlar. Bu nedenle şu iki cümle aynı anda doğrudur: İyi işler bizi aklamaz; aklayan iman iyi işlere kayıtsız kalmaz.

İman yalnız “Tanrı vardır” demek mi?

Hayır. Hristiyan imanında “iman” yalnız bazı dinî bilgilerin doğru olduğuna zihinsel onay vermek değildir.

Westminster Büyük İlmihali 72, aklayan imanı insanın Müjde vaadini yalnız doğru sayması değil, Mesih’i ve O’nun doğruluğunu kabul edip O’na dayanması olarak açıklar. Bu ayrım önemlidir.

Bir insan: “Tanrı var.” “İsa yaşamış.” “Çarmıha gerildi.” “Diriliş Hristiyanlığın öğretisidir.” diyebilir ve yine de hayatını Mesih’e teslim etmeyebilir. Kurtaran iman yalnız bilgi değildir; güven içerir ve insanı kendi ahlaki siciline değil Mesih’e dayanmaya yöneltir.

“O zaman istediğim gibi yaşarım” sonucu çıkar mı?

Hayır. Eğer kurtuluş iyi işlere bağlı değilse şu itiraz gelebilir: “Nasıl olsa lütufla kurtuluyorsam nasıl yaşadığım önemli değil.”

Yeni Antlaşma bu sonucu reddeder. Pavlus’un lütuf öğretisi insanı günaha izinli hâle getirmez; yeni yaşama çağırır. Efesliler 2’nin onuncu ayeti tam da bu yüzden dokuzuncu ayetin arkasından gelir.

Reform teolojisinde aklanma ile kutsallaşma ayrılır ama birbirinden kopmaz. Aklanma, Tanrı’nın günahkârı Mesih’in doğruluğu nedeniyle kabul etmesidir.

Kutsallaşma, aynı Tanrı’nın insanı Ruh aracılığıyla dönüştürmesi, günahla savaşmayı ve yeni itaati büyütmesidir. İyi işler kurtuluşun fiyatı değildir; ama kurtuluşun insanı hiç değiştirmemesi de normal kabul edilmez.

Peki iyi işlerin son yargıda rolü yok mu?

Vardır; bu nedenle konuyu basit “işler önemsiz” sloganına indirgemek tehlikelidir. Romalılar 2, Tanrı’nın insanlara yaptıklarına göre karşılık vereceğini söyler. Yeni Antlaşma’nın başka bölümleri de insan yaşamının ve işlerinin yargıda açığa çıkacağını öğretir.

Sitemizde bu konuyu ayrı bir dosyada ayrıntılı biçimde işledik: İmanla Aklanıyorsak Neden İşlerimize Göre Yargılanacağız? Buradaki temel ayrım şudur:

Reform yaklaşımında işler aklanmanın temeli değildir; fakat insanın imanının, bağlılığının ve yaşamının gerçek niteliği yargıda görünür olur. Tanrı yalnız insanların söylediklerini değil, nasıl yaşadıklarını da yargılar. Bu, lütuf öğretisinin ahlaki ciddiyetini ortadan kaldırmasını engeller.

“Ben birçok Hristiyandan daha iyi biriyim”

Bu itiraz gerçek hayatta güçlüdür. Bir insan kiliseye gitmeyebilir ama dürüst olabilir. Başka biri Hristiyan olduğunu söyler ama kibirli, acımasız veya ikiyüzlü davranabilir.

Kutsal Kitap ikiyüzlülüğü hafife almaz. Bir kişinin “Hristiyanım” demesi onu otomatik olarak ahlaken örnek yapmaz. İsa dinî ikiyüzlülüğü sert biçimde eleştirir; Yakup da merhametsiz ve meyvesiz iman iddiasını sorgular. Fakat başka Hristiyanlardan daha ahlaklı olmak da kendi başına kurtuluş ölçütü değildir.

Çünkü kurtuluş yarışı: “Kim diğer insanlardan daha iyi?” yarışı değildir. Hristiyan insanın kendi ahlaki üstünlüğüne güvenmesini de reddeder. Gerçek Müjde, hem açıkça ahlaksız insana hem de kendisini ahlaken güçlü gören insana aynı merkezde seslenir: Mesih’e ihtiyacın var.

“Tanrı gerçekten iyi bir insanı cehenneme mi gönderir?”

Bu soru duygusal olarak ağırdır ve basit sloganla cevaplanmamalıdır. Öncelikle “iyi insan” tanımını yeniden sormamız gerekir. Kutsal Kitap insanın komşusuna yönelik gerçek yararlı davranışlarını inkâr etmez; fakat hiç kimseyi Tanrı’ya karşı günahsız veya kendi doğruluğuyla yeterli saymaz.

İkincisi, Hristiyan öğretisinde mahkûmiyet “yeterince yardım işi yapmadın” gibi niceliksel bir puan sistemine dayanmaz. Günah Tanrı’ya karşı gerçek suç, yabancılaşma ve isyandır.

Üçüncüsü, Müjde’nin şaşırtıcı tarafı Tanrı’nın kurtuluş kapısını yalnız “ahlaki elitlere” açması değildir. Tam tersine kurtuluş hak edilmeyen lütuf olarak sunulur.

Bu, “Tanrı iyiliği önemsemiyor” demek değildir. Tanrı iyiliği o kadar ciddiye alır ki ölçüyü bizim hareketli karşılaştırmalarımıza bırakmaz; günahı da o kadar ciddiye alır ki çözümü yalnız insanın kendini biraz düzeltmesinde değil, Mesih’in kurtarıcı işinde verir.

Cehennem ve yargı meselesinin bütün ayrıntıları bu dosyanın sınırını aşar. Burada söylenebilecek şey şudur:

Kurtuluş, kötü insanlara karşı iyi insanların aldığı ödül değildir. Günahkârlara verilen lütuftur.

İsa Mesih neden merkezde?

“İyi insan olmak yeterli değil” cümlesi tek başına bırakılırsa yalnız ağır bir yargı cümlesine dönüşebilir. Hristiyanlık insanı suçlu ilan edip orada bırakmaz.

Müjde’nin merkezi İsa Mesih’in ne yaptığıdır. İsa’nın yaşamı yalnız bize daha iyi ahlak örneği vermek için değildir. Hristiyan inancına göre O, günahsız itaat içinde yaşadı, çarmıhta günahkârlar için öldü ve ölümden dirildi.

Romalılar 3, Tanrı’nın doğruluğunu Mesih’teki kurtuluşla bağlar. Titus 3 kurtuluşu Tanrı’nın merhametine bağlar.

Efesliler 2 kurtuluşun Tanrı’nın armağanı olduğunu söyler. Reform teolojisinin diliyle, insan Tanrı önünde kendi doğruluğunu sunmaz; Mesih’in doğruluğuna dayanır. Bu nedenle Hristiyanlıkta kurtuluş, “Ben yeterince iyi miyim?” sorusundan “Mesih benim için yeterli mi?” sorusuna geçiştir.

Tövbe ne demektir?

Tövbe yalnız “kötü şeyler yaptım, üzgünüm” demek değildir. Westminster Büyük İlmihali 76, yaşam veren tövbeyi insanın günahının yalnız tehlikesini değil, çirkinliğini görmesi; Tanrı’nın Mesih’teki merhametini kavraması ve günahtan Tanrı’ya dönmesi olarak tanımlar.

Bu dönüş kusursuz bir performans değildir. Tövbe eden insan bir anda günahsız hâle gelmez; ama yön değişir. Kendisini savunmayı bırakıp “Evet, ihtiyacım var” diyerek Tanrı’nın hükmüne katılır ve “Beni kendim kurtaramıyorum” diyerek lütfa döner.

“Ne yapmalıyım?”

Eski sayfanın son sorusu buydu ve korunması gerekiyor. Cevap, daha çok iyilik yaparak kendinizi Tanrı’ya kabul ettirmeye çalışmak değildir; iyi işleri bırakmak hiç değildir. Müjde’nin çağrısı şudur:

İyi işler neden hâlâ çok önemli?

Çünkü Tanrı insanı yalnız mahkeme kararında “doğru” ilan edip olduğu yerde bırakmaz. İyi işler:

• komşuya gerçek yarar sağlar,
• imanın meyvesini görünür kılar,
• Tanrı’ya şükranı ifade eder,
• başkalarının iyiliğine hizmet eder,
• imanlının yaşamındaki dönüşümün işaretlerinden biri olur.

Westminster İman Açıklaması 16, iyi işleri gerçek ve canlı imanın meyveleri ve kanıtları diye tanımlar. Bunu dikkatle anlamak gerekir: Kanıt, temel değildir. Bir ağacın meyvesi ağacı köklendirmez; kök canlıysa meyve verir. Hristiyanlıkta Mesih’e iman kurtuluşun aracı, iyi işler ise o imanın yaşayan meyvesidir.

Ya yaptığım iyilikler eksik ve karışıksa?

Hepsi öyledir. İnsan iyilik yaparken bile motivasyonları karışabilir.

Gerçekten yardım etmek isteriz; aynı zamanda görülmek de hoşumuza gider. Fedakârlık yaparız; karşılığında minnettarlık bekleyebiliriz.

Doğruyu söyleriz; bazen bunu karşımızdakini incitmek için kullanabiliriz. Bu, “iyilik yapmanın anlamı yok” sonucu doğurmaz; tam tersine lütfa neden ihtiyaç duyduğumuzu gösterir.

Reform teolojisi imanlının en iyi işlerinin bile bu yaşamda kusursuz olmadığını kabul eder. Buna rağmen Tanrı, Mesih’te çocuklarının hizmetini kabul eder ve onları iyilikte büyütür. Hristiyan yaşamın güveni “Bugün bütün motivasyonlarım tertemizdi” değildir; Mesih’tir.

Ne biliyoruz, neyi bilmiyoruz?

Kutsal Kitap açıkça öğretiyor: Bütün insanlar günahın altında ve Tanrı’nın lütfuna muhtaçtır. İnsan kendi işleriyle Tanrı önünde övünemez.

Kutsal Kitap açıkça öğretiyor: Kurtuluş Tanrı’nın armağanıdır; doğrulukla yaptığımız işlerin ödülü değildir. Kutsal Kitap açıkça öğretiyor: İyi işler önemlidir. Kurtarılmış yaşamın meyvesi olarak imanlıyı izlemelidir.

Reform teolojisi güçlü biçimde çıkarıyor: Aklanmanın temeli insanın ahlaki performansı değil Mesih’in doğruluğudur; iman Mesih’i kabul eden araçtır. Yakup 2’nin uyarısı gerçektir: Meyvesiz, yalnız sözde kalan iman iddiası kurtaran imanın sağlıklı resmi değildir.

Söylememeliyiz: “İman etmeyen bir insan Tanrı’nın buyruğuyla dışarıdan uyumlu ve komşusuna gerçek yarar sağlayan hiçbir davranış yapamaz.” Westminster 16.7 tam tersine bu tür işlerin “iyi kullanım” taşıyabileceğini kabul eder; yine de iman, doğru tarz ve Tanrı’nın yüceliği yönü eksik olduğu için bunları Tanrı’yı hoşnut eden iyi işler veya aklanma temeli saymaz. Söylememeliyiz: “İyi işler kurtuluşta hiçbir rol oynamaz.” Temel ve meyve ayrımı yapılmadan böyle bir cümle Yeni Antlaşma’nın iyi işler ve yargı dilini gereksiz yere zayıflatır.

Sonuç: Terazi değil, lütuf

“İyi bir insan olmak yeterli mi?” Hristiyan cevabı hayırdır; ama bu cevap “İyi olmak önemsiz” anlamına gelmez. Sorun iyiliğin değersizliği değil, bizim iyiliğimizin kurtuluşu satın alacak para birimi olmamasıdır.

Kutsal Kitap insanı başka insanlarla kıyaslayıp “ortalamanın üstündeysen sorun yok” demez. Bizi Tanrı’nın kutsallığı, sevgisi ve gerçeği karşısına çıkarır.

Orada hepimizin lütfa ihtiyacı vardır. Müjde’nin iyi haberi tam da budur. Tanrı yalnız yeterince iyi olanları kabul etmeyi teklif etmiyor; kendi başına yeterli olamayan günahkâra Mesih’i veriyor.

Bu yüzden Hristiyan’ın son güveni “Hayatım boyunca kötüden çok iyi yaptım” değildir; “Kendimi değil, İsa Mesih’i temel alıyorum” sözüdür. Bu güven insanı iyilikten uzaklaştırmaz; onu ilk kez iyiliği kurtuluş satın almak için değil, lütfa şükretmek ve komşusunu sevmek için yapmaya özgürleştirir.

İlgili içerikler

• İsa’yı Tanımak İstiyorum
• İsa Neden Öldü?
• İmanla Aklanıyorsak Neden İşlerimize Göre Yargılanacağız?
• Tanrı Neden Yargılar?