Tanrı Neden Yargılar?

GİRİŞ

“Tanrı neden yargılar?” sorusu çoğu zaman yalnız teolojik meraktan doğmaz. Arkasında daha derin bir rahatsızlık olabilir: Eğer Tanrı sevgi ise neden yargı var? İnsanların yanlışları için sonsuz sonuçlardan söz etmek adil mi? İmanlılar Mesih sayesinde bağışlandıysa neden onlar da yargı önüne çıkacak? Kutsal Kitap kurtuluşun lütufla olduğunu söylerken başka yerlerde neden “işlerine göre yargılanacaklar” deniyor?

Bu soruların kolay cevapları yoktur. Ama Kutsal Kitap onları birbirinden kopuk bırakmaz. Yargı öğretisini anlamanın ilk adımı “Tanrı ne kadar öfkeli?” diye sormak değildir. Daha temel soru şudur: Tanrı kimdir?

Kutsal Kitap’ın Tanrısı yalnız güçlü değildir. Kutsaldır. Yalnız merhametli değildir. Doğrudur. Yalnız bağışlamaz; kötülüğü gerçekten kötülük olarak adlandırır. İnsan acısına bakıp “önemli değil” demez.

Bu nedenle yargı, Tanrı’nın sevgisine eklenmiş yabancı bir özellik değildir. Kötülüğü ciddiye alan kutsal sevginin sonucudur. Ama Hristiyanlık burada durmaz.

Aynı Tanrı günahkârı yargı önünde bırakmakla yetinmez. Mesih’i gönderir. Çarmıhta günahın gerçekliğini küçültmeden bağışlamanın yolunu açar. Romalılar 3’ün büyük cümlesi tam buradadır: Tanrı hem adil kalır hem de İsa’ya iman edeni aklar. Yargı ve lütuf birbirinden kaçmaz. Çarmıhta buluşur.

TANRI’NIN KUTSALLIĞI, ADALETİ VE YARGI

Yargıyı anlamak için önce Tanrı’nın kutsallığını anlamak gerekir Modern insan için yargı fikri çoğu zaman rahatsız edicidir. Bunun bir nedeni “yargılamak” kelimesinin gündelik hayatta çoğu kez kibirli, aceleci ve haksız hüküm vermek anlamında kullanılmasıdır. İnsan yargısı gerçekten böyle olabilir.

Yanlış bilgiyle karar veririz. Önyargılı olabiliriz. Kendimizi kayırırız. Güçlüden yana durabiliriz. Gizli niyetleri bilmeyiz. Kendi günahımızı küçültürken başkasınınkini büyütebiliriz.

Kutsal Kitap’ın Tanrı yargısı böyle değildir. İbrahim’in Yaratılış 18’de sorduğu soru önemlidir: “Bütün dünyanın Yargıcı adil olanı yapmaz mı?” (Yar. 18). Bu soru Tanrı’nın adaletini dışarıdaki başka bir standarda göre sınamaz. Tanrı’nın karakterine güvenir. Yargıç adildir, çünkü O’nun doğası doğrudur.

Yeşaya 6’da peygamber Tanrı’nın kutsallığı karşısında kendi kirliliğini görür (Yşa. 6). Kutsallık burada yalnız ahlaki düzgünlük değildir. Tanrı yaratılmışlardan tamamen ayrı, pak ve görkemlidir. Günah O’nun huzurunda küçük bir kusur değil, kutsal Tanrı’ya başkaldırıdır.

Tanrı’nın yargısı bu kutsallıktan doğar. Eğer Tanrı kötülükle sonsuza kadar barış içinde yaşayabilseydi kutsallığı anlamsızlaşırdı.

Yargı neden sevginin karşıtı değildir? “Tanrı sevgi ise yargılamaz” cümlesi ilk bakışta merhametli görünür. Ama kötülüğün gerçek sonuçlarını düşündüğümüzde sorun ortaya çıkar. Bir çocuğa yapılan ağır istismarı düşünün. Bir insanın sistematik biçimde ezilmesini. Savaş suçunu. İşkenceyi.

İhaneti. Tecavüzü. Yoksulun sömürülmesini. Güç sahibinin yaptıklarının bedelini hiç ödemeden ölmesini. Bu durumlarda “sevgi her şeyi görmezden gelir” demek, mağdura karşı sevgisiz olabilir. Gerçek sevgi yalnız suçluya dönüp “önemli değil” demez; yaralanana da bakar.

Kutsal Kitap’ta Tanrı’nın adaleti bu yüzden umut verici bir haberdir. Mezmurlar’da Tanrı’nın dünyayı doğrulukla yargılayacağı ilanı korkudan çok sevinç sebebi olabilir (Mez. 96). Çünkü zalimin son sözü olmayacaktır. Yargı, Tanrı’nın yaratılışı kötülüğe teslim etmediğini gösterir.

Tanrı insanı neden sorumlu tutar? Yargı, insanın ahlaki bir varlık olduğunu varsayar. Eğer insan yalnızca biyolojik dürtülerinin toplamıysa “suç”, “adalet”, “sorumluluk”, “tövbe” ve “bağışlama” gibi kavramlar derin anlamlarını kaybeder. Kutsal Kitap insanı Tanrı’nın suretinde yaratılmış, O’na hesap veren bir varlık olarak görür. Bu nedenle yaptıklarımız gerçekten önemlidir.

Romalılar 2, Tanrı’nın herkesi yaptıklarına göre yargılayacağını söyler. Pavlus’un amacı “iyi işler biriktirirsen kurtulursun” demek değildir. Aynı mektubun ilerleyen bölümlerinde herkesin günah altında olduğunu ve insanın Yasa’nın gerekleriyle değil, Mesih’e iman yoluyla aklandığını açıklayacaktır. Romalılar 2’nin vurgusu başka yerdedir:

Tanrı taraf tutmaz. Dini kimlik, etnik ayrıcalık, dış görünüş veya insan onayı O’nun yargısını satın alamaz. Tanrı gerçeğe göre yargılar. Bu son derece rahatsız edici olabilir; aynı zamanda son derece adildir.

Günah neden bu kadar ciddi? Günahı yalnız “hata yapmak” diye tanımlarsak yargı aşırı görünür. Kutsal Kitap’ta günah bundan daha derindir. Günah Tanrı’nın otoritesine başkaldırıdır. Yaratıcı yerine yaratılanı merkeze almaktır. Tanrı’nın sevgisini, yasasını ve iyiliğini reddetmektir. İnsana karşı işlenen günah da Tanrı’yla ilgisiz değildir; çünkü insan Tanrı’nın suretini taşır.

Davut, Bat-Şeva’ya karşı zina etmiş, Uriya’nın ölümünü düzenlemiş ve birçok insanı yaralamıştır. Yine de Mezmur 51’de günahını Tanrı’ya karşı günah olarak itiraf eder (Mez. 51). Bu, insanların zararını küçültmez. Günahın nihai yönünü gösterir. Günah hem yatay hem dikeydir: komşuyu yaralar ve Tanrı’ya başkaldırır.

Bu yüzden yargı yalnız “Tanrı kuralları ihlal edildi diye kızdı” değildir. Tanrı iyiliğe karşı işlenen gerçek isyanı yargılar.

Yargıç kim? İsa Mesih Son yargı hakkında konuşurken bazen Tanrı Baba öfkeli Yargıç, İsa Mesih ise bizi O’ndan kurtarmaya çalışan daha merhametli bir kişi gibi düşünülür. Yeni Antlaşma buna izin vermez. Yuhanna 5’te İsa bütün yargılama yetkisinin Baba tarafından Oğul’a verildiğini söyler. Mezarlarda olanların O’nun sesini işiteceğini ve dirileceğini açıklar (Yu. 5).

Elçilerin İşleri 17’de Pavlus, Tanrı’nın dünyayı doğrulukla yargılayacağı bir gün belirlediğini ve bu yargıyı atadığı Kişi aracılığıyla gerçekleştireceğini söyler. Ardından Tanrı’nın bu Kişi’yi ölümden dirilterek güvence verdiğini belirtir (Elç. 17). Dirilen Kurtarıcı aynı zamanda Yargıçtır. Bu iki rol birbirinin karşıtı değildir. İsa Mesih günahkârları kurtaran Kişidir ve bütün dünyayı yargılayacak Kişi de O’dur.

Bu nedenle Müjde yalnız “İsa seni seviyor” cümlesine indirgenemez. O gerçekten sever. Ama sevgisi kutsallıktan boşaltılmış duygusal hoşgörü değildir.

Son yargı nedir? Kutsal Kitap insanlık tarihinin bir hesap gününe doğru ilerlediğini öğretir. Westminster İman Açıklaması 33. bölüm bunu Reform geleneğinin diliyle özetler: Tanrı dünyanın İsa Mesih aracılığıyla doğrulukla yargılanacağı bir gün belirlemiştir. Bütün insanlar Mesih’in yargı kürsüsü önünde duracak ve yaşamları açığa çıkacaktır.

Vahiy 20’de büyük beyaz taht sahnesi bu gerçeği güçlü imgelerle anlatır. Ölüler dirilir. Kitaplar açılır. İnsanlar yaptıklarına göre yargılanır. Ölüm ve Hades bile sonunda ortadan kaldırılır (Va. 20).

Son yargı yalnız bireylerin kaderiyle ilgili değildir; aynı zamanda tarihin ahlaki açıklanışıdır. Gizli kalan kötülük görünür olur, örtülen suç ortaya çıkar, insan mahkemelerinden kaçanlar Tanrı’nın önünden kaçamaz ve yanlış suçlananların gerçeği bilinir. Tanrı’nın adaleti herkesin önünde açıklanır.

Tanrı neden hemen yargılamıyor? Eğer Tanrı adilse, kötülüğü neden hemen durdurmuyor? Bu soru özellikle ağır acılar karşısında yakıcıdır. Bir zalim yıllarca cezasız kalabilir. Bir yalancı güç kazanabilir. Masum kişi adalet görmeden ölebilir. Tanrı gerçekten yargılayacaksa neden bekliyor?

Kutsal Kitap Tanrı’nın gecikmesini ilgisizlik olarak açıklamaz. Romalılar 2, Tanrı’nın iyiliği, hoşgörüsü ve sabrının insanı tövbeye yöneltmesi gerektiğini söyler (Rom. 2). Tanrı’nın hemen hüküm vermemesi günahı onayladığı anlamına gelmez. Sabır, tövbe için açılmış bir kapıdır.

2. Petrus 3 aynı gerilimi son yargı bağlamında ele alır. Bazıları Rab’bin vaadinin geciktiğini düşünebilir; Petrus ise bunun gecikme değil sabır olduğunu söyler. Rab tövbe için zaman tanır (2Pe. 3).

Bu sabrı yanlış okumak kolaydır. İnsan “başımıza bir şey gelmediğine göre sorun yok” diyebilir. Pavlus tam tersini söyler. Tanrı’nın sabrını hor görmek, yargının ortadan kalktığı anlamına gelmez. Tövbesiz insan bu sabrı kendine karşı biriktirilen yargıya dönüştürür. Burada Müjde’nin tuhaf güzelliği vardır.

Tanrı yargıyı geciktirirken kayıtsız değildir. Merhamet gösterir, tövbe çağrısı yapar ve günahkâra zaman verir. Ama zaman sonsuz değildir; yargı gelecektir.

Yargı keyfî bir öfke patlaması değildir İnsan öfkesi çoğu zaman kontrolsüzdür; bir anda yükselir, bilgiden yoksun olabilir, orantısız davranabilir ve sonra pişman olabilir. Tanrı’nın yargısını insanın öfke patlamasına benzetmek büyük bir hatadır. Kutsal Kitap Tanrı’nın yargısını doğrulukla, gerçeğe göre ve tarafsız olarak anlatır. Elçilerin İşleri 17’de Tanrı’nın dünyayı doğrulukla yargılayacağı söylenir. Romalılar 2’de O’nun yargısının gerçeğe uygun olduğu ve insanlar arasında ayrım yapmadığı vurgulanır.

Tanrı bilgiyi sonradan toplamaz, tanıkları yanlış anlamaz, kanıt kaybetmez ve gizli motivasyonları tahmin etmek zorunda kalmaz. Bir mahkemenin ulaşamadığı her gerçeği bilir. Bu nedenle son yargı, Tanrı’nın “sabır taşının çatladığı” an değildir. Önceden belirlenmiş adalet günüdür. Westminster İman Açıklaması 33, Tanrı’nın bu günü dünyanın doğrulukla yargılanması için belirlediğini söyler. Amaç yalnız suçluluğu ilan etmek değil; Tanrı’nın merhametinin kurtuluşta, adaletinin de kötülüğün mahkûm edilmesinde açıkça görünmesidir.

Yargı Tanrı’nın karakterinin kontrolsüz tarafı değildir. Kutsal karakterinin kamuya açık hükmüdür.

İMANLA AKLANMA, İŞLER VE İMANLININ YARGISI

“İşlerine göre yargılanacak” ne demektir? Burası en çok karıştırılan noktalardan biridir. Kutsal Kitap açıkça işlere göre yargıdan söz eder. Romalılar 2 bunu söyler.

2. Korintliler 5:10, hepimizin Mesih’in yargı kürsüsü önüne çıkacağını ve bedende yaptıklarımızın karşılığını alacağımızı söyler (2Ko. 5).

Matta 25’te koyunlar ve keçiler yaşamlarında görünür olan merhamet eylemleri üzerinden ayrılır (Mat. 25). Vahiy 20 de insanların yaptıklarına göre yargılandığını söyler. Peki bu, “yeterince iyi iş yaparsanız cenneti kazanırsınız” mı demektir? Hayır.

Aynı Yeni Antlaşma insanın Yasa’nın gereklerini yerine getirerek aklanmadığını açıkça öğretir. Romalılar 3’e göre herkes günah işledi; aklanma Tanrı’nın lütfuyla, Mesih’te olan kurtuluş aracılığıyla karşılıksız verilir. Efesliler 2 de kurtuluşun iman yoluyla lütuf olduğunu, işlerin ödülü olmadığını söyler. Reform teolojisinin önemli ayrımı burada devreye girer:

İyi işler aklanmanın temeli değildir; aklanmış yaşamın meyvesidir. Bir ağacın meyvesi ağacı yaratmaz, ama yaşayan ağacın meyvesi olur.

İmanla aklanma ile işlere göre yargı çelişiyor mu? Hayır. Çelişki ancak iki metin aynı soruya farklı cevap veriyorsa vardır. Romalılar 3 şu soruya cevap verir: Günahkâr Tanrı’nın önünde nasıl doğru sayılır? Cevap: Kendi doğruluğuyla değil, Mesih’in doğruluğu sayesinde; iman aracılığıyla.

Efesliler 2 de kurtuluşun insan başarısı olmadığını söyler. Ama hemen ardından imanlıların iyi işler yapmak üzere Mesih’te yaratıldığını ekler. Bu çok önemlidir. Pavlus lütuf ile iyi işleri birbirine düşman etmez. İyi işleri kurtuluşun nedeni olmaktan çıkarır ve kurtuluşun meyvesi yerine koyar.

Westminster İman Açıklaması 11. bölüm, iman yoluyla aklanmayı bu şekilde özetler: Tanrı günahkârı kendi içindeki doğruluk nedeniyle değil, Mesih’in itaati ve tatmini nedeniyle doğru sayar. İman bu doğruluğu kabul eden araçtır. Aynı bölüm, kurtaran imanın tek başına kalmadığını da vurgular. Gerçek iman sevgiyle işler. Son yargıda iyi işler bu yüzden Tanrı’ya “beni kurtarmak zorundasın” diyen bir ücret makbuzu değildir. Son yargıda görülen iyi işler, Tanrı’nın lütfunun insan yaşamında gerçekten bulunduğunu gösteren meyvedir.

Yakup “işler olmadan iman ölüdür” derken ne demek istiyor? Yakup 2 Reform geleneğinde bazen gereğinden fazla savunmacı biçimde okunmuştur. Oysa Yakup’un uyarısı ciddidir. Bir insan “imanım var” diyebilir ve yaşamı bu iddiayı tamamen yalanlayabilir. Yakup’un sorusu şudur: Meyvesiz bir iman iddiası gerçekten kurtaran iman mıdır? Cevabı hayırdır.

Bu, Pavlus’un imanla aklanma öğretisini iptal etmez. Pavlus insanın Tanrı önünde doğru sayılmasının temelini tartışır. Yakup ise “iman” adını taşıyan ölü bir iddianın sahte olduğunu gösterir. Reform öğretisi bu iki sesi birlikte duyar: Yalnız iman aklar. Ama aklayan iman yalnız kalmaz. İşlere göre yargı da tam bu noktada anlam kazanır. Yaşam, insanın ilan ettiği bağlılığın gerçekliğini görünür kılar.

İmanlı da yargılanacak mı? Evet. 2. Korintliler 5:10’da Pavlus “hepimiz” der; imanlı da Mesih’in yargı kürsüsü önünde duracaktır. Fakat burada büyük bir ayrım vardır: İmanlı için son yargı mahkûm edilme ihtimali değildir.

Romalılar 8:1 açıkça Mesih İsa’da olanlara mahkûmiyet olmadığını söyler. Aynı bölümde Tanrı’nın seçtiklerini kimin suçlayabileceği sorulur; cevap, onları aklayanın Tanrı olduğudur. Mesih ölmüş, dirilmiş ve onlar için aracılık etmektedir (Rom. 8). Yuhanna 5’te İsa da sözünü işitip Baba’ya iman eden kişinin sonsuz yaşama sahip olduğunu, ölümden yaşama geçtiğini söyler.

O hâlde imanlı neden yargı önüne çıkar? Çünkü Tanrı’nın kurtarışı gizli kalmayacaktır. Mesih’e ait olanlar açıkça O’na ait oldukları ilan edilerek aklanmış yaşamlarının meyveleriyle birlikte görünür olacaklardır. Westminster Büyük İlmihal 90 bu gerçeği Reform diliyle anlatır: doğrular son yargıda Mesih’in sağında yer alacak, açıkça kabul edilecek ve aklanmış oldukları ilan edilecektir.

Bu yargı Mesih’in işinin yeniden sınanması değildir. Mesih’in işinin halkında açıkça ortaya konmasıdır.

İmanlının “ödül” alması kurtuluşu hak etmesi midir? Yeni Antlaşma yalnız yargıdan değil, ödülden de söz eder. Bu dil bazen iki yanlış uca çekilir. Bir uçta ödül, kurtuluşun başka adı hâline gelir: “Daha çok iyi iş yaparsam Tanrı beni kabul eder.” Bu Reform öğretisine aykırıdır. Aklanmanın temeli Mesih’tir. Diğer uçta ise lütuf öğretisi adına imanlının yaşamının hiçbir sonsuz önemi yokmuş gibi davranılır. Yeni Antlaşma buna da izin vermez.

1. Korintliler 3’te Pavlus hizmeti bina kurmaya benzetir. Temel İsa Mesih’tir; başka temel yoktur. Bunun üzerine yapılan işin niteliği ise “o Gün” açığa çıkacaktır. Kalıcı olan iş ödülle ilişkilendirilir; değersiz olan yanıp gider. Pavlus dikkat çekici biçimde bir kişinin işlerinin zarar görebileceğini, fakat kendisinin kurtulacağını da söyler (1Ko. 3).

Bu metin iki şeyi aynı anda korur. Kurtuluşun temeli Mesih’tir. Ve imanlının nasıl yaşadığı önemsiz değildir. Ödül dili Tanrı’ya karşı alacaklı hâle geldiğimiz anlamına gelmez. İmanlının yaptığı her gerçek iyilik zaten Tanrı’nın lütfunun ürünüdür. Efesliler 2:10, imanlıların Tanrı’nın önceden hazırladığı iyi işlerde yürümek üzere Mesih’te yaratıldığını söyler.

Bu nedenle Reform bakışında ödül, “Tanrı bana borçlandı” mantığı değildir. Tanrı kendi lütfunun meyvesini halkında onurlandırır. Son yargıda imanlı korkuyla “acaba kurtulacak mıyım?” diye Mesih’in yeterliliğini yeniden sınamaz. Ama “hayatım önemsizdi” de diyemez. Lütuf hem kurtarır hem dönüştürür. Yargı günü bu ikisini birbirinden ayırmaz.

“Peki ya günahlarım?” imanlının yargı korkusu Birçok imanlı son yargı öğretisini duyduğunda hemen geçmişindeki en karanlık anları düşünür. “Bunların hepsi herkesin önünde mi açıklanacak?” “Tanrı beni tekrar suçlu bulabilir mi?” “Ya yeterince iyi değişmediysem?” Bu sorular pastoral olarak ciddiye alınmalıdır. Kutsal Kitap imanlının güvencesini kendi performansına bağlamaz.

Mesih’in işi tamamlanmıştır. Aklanma bir prova değildir. Tanrı bugün “doğru” deyip son gün yeni kanıtlarla kararını tersine çevirmeyecektir. Mesih’e iman eden kişi, Mesih’in doğruluğu sayesinde kabul edilir. Bu yüzden imanlının kendisine sorması gereken ana soru “Yeterince iyi oldum mu?” değil, “Umudum gerçekten Mesih’te mi?” olmalıdır. Gerçek iman tövbeyi, sevgiyi ve itaat arzusunu doğurur. Ama kurtuluş güvencesinin temeli bu meyvelerin kusursuzluğu değildir. Mesih’tir.

Yargı Tanrı’nın merhametini küçültür mü? Hayır. Tam tersine, çarmıhı anlamlı kılar. Eğer günah yargılanmayı gerektirmiyorsa çarmıh neden gerekliydi? Tanrı yalnız “önemli değil” diyebilseydi Mesih’in ölümü anlamsız bir trajediye dönüşürdü.

Romalılar 3, çarmıhı Tanrı’nın adaletinin gösterilmesiyle ilişkilendirir. Tanrı günahı görmezden gelmez; Mesih’i günahları bağışlatan kurban olarak sunar. Böylece adil kalır ve İsa’ya iman edeni aklar. Burada Müjde’nin şaşırtıcı merkezi vardır: Yargıç, kurtuluşun bedelini kendisi sağlar. Tanrı adaletinden vazgeçerek değil, adaletini Mesih’te yerine getirerek merhamet eder. Bu yüzden Reform teolojisinde aklanma ucuz bağışlanma değildir. Mesih’in itaati ve çarmıhtaki işi üzerine kurulur.

SON YARGI, CEHENNEM VE UMUT

Tanrı herkesi aynı şekilde mi yargılar? Tanrı’nın yargısı tamamen adildir. Bu, her insanın sahip olduğu ışık, sorumluluk ve yaptığı şeylerin gerçekliği dikkate alınmadan mekanik bir cetvelle değerlendirileceği anlamına gelmez. Romalılar 2’de Pavlus Yahudiler ile Yasa’ya sahip olmayan uluslardan söz ederken Tanrı’nın taraf tutmadığını vurgular. İnsanlar sahip oldukları vahiy ve sorumluluk bağlamında hesap verir.

İsa da bazı metinlerde daha büyük bilgi ve ayrıcalığın daha büyük sorumluluk getirdiğini öğretir. Çok verilenden çok istenir. Bu, insanlara Mesih dışında alternatif kurtuluş yolları açıldığı anlamına gelmez. Kurtuluşun temeli yine Mesih’tir. Ama Tanrı’nın yargısı kaba ve bilgisiz değildir. Yargıç herkesten daha çok bilir: niyeti, koşulları, gizli olanı ve insanın başkasından sakladığını bilir. Bu nedenle O’nun hükmü yalnız güçlü değil, kusursuz biçimde bilgilidir; hiçbir hayat eksik veriyle değerlendirilmez.

Son yargı neden gelecekte? İnsanlar ölüm anında Tanrı’nın önüne çıkar. Öyleyse neden ayrıca son yargı vardır? Çünkü Tanrı’nın amacı yalnız bireysel ruhların kaderini belirlemek değildir. Tarih bütünüyle açıklanacaktır. İnsan eylemleri ölümden sonra da sonuç üretir. Bir zalimin kurduğu sistem onun ölümünden sonra yaşamaya devam edebilir.

Bir yalan kuşaklar boyunca zarar verebilir. Bir sadakat eylemi kişinin ölümünden sonra meyve verebilir. Son yargı yalnız “sen öldüğünde ne oldu?” sorusunun cevabı değildir. Tanrı’nın bütün tarih hakkındaki son hükmüdür.

Diriliş de bu yüzden yargının parçasıdır. Yargılanan insan yalnız ruh değildir. Kutsal Kitap insanın bedensel dirilişini öğretir. Yuhanna 5’te mezarda olanların dirilerek yaşam veya yargı için çıkacağı söylenir. Son yargı yaratılışın ahlaki hesabının kapanışıdır.

Cehennem yargıyla nasıl bağlantılıdır? Cehennem konusu ayrı ve derin bir dosya gerektirir. Burada yalnız temel bağlantıyı kurmak gerekir. Kutsal Kitap son yargının iki gerçek sonucu olduğunu öğretir. Tanrı’nın halkı sonsuz yaşama kabul edilir. Mesih’in dışında kalanlar Tanrı’nın adil yargısıyla karşılaşır.

Matta 25’te İsa bu ayrımı son derece ciddi biçimde anlatır. Vahiy 20 de yaşam kitabında adı bulunmayanların ateş gölüne atıldığını söyler. Bu metinleri korku pazarlamasına çevirmek yanlıştır. Ama onları yumuşatıp anlamsızlaştırmak da sadakat değildir. İsa Mesih’in cehennem hakkında konuşması, yargı öğretisini soyut bir kilise tehdidi olmaktan çıkarır. Kurtarıcı aynı zamanda Yargıçtır; uyarısı da çağrısı da gerçektir.

Yargı öğretisi bugün nasıl yaşanmalı? Son yargı öğretisi tarih çizelgesi merakı üretmek için verilmedi. Hayatı değiştirmelidir.

Yargı öğretisi bugünkü yaşamı birkaç yönden değiştirir:

• Gururu kırar: Kimse Tanrı’nın önüne kendi ahlaki üstünlüğüyle çıkamaz.
• İkiyüzlülüğü açığa çıkarır: İnsanlardan saklanan şey Tanrı’dan saklanmaz.
• Adalet umudu verir: Dünyada cezasız kalan kötülük sonsuza dek cezasız kalmayacaktır.
• İntikam arzusunu sınırlar: Nihai yargıç biz değiliz; adaletin son sözü Tanrı’ya aittir.
• Müjde’yi acil hâle getirir: Eğer yargı gerçekse Mesih’e çağrı yalnız bir yaşam tarzı önerisi değildir.
• İmanlıya güven verir: Yargıç, onun adına ölen ve dirilen Mesih’tir.

Tanrı neden yargılar? çünkü kötülük sonsuza dek sürmeyecek Yargı öğretisini yalnız ceza diliyle okursak büyük resmi kaçırırız. Son yargı yeni yaratılışın kapısıdır. Vahiy 20’nin ardından Vahiy 21 gelir. Ölüm ve Hades yargılanır. Sonra yeni gök ve yeni yer görünür. Tanrı halkıyla birlikte yaşar.

Ölüm, yas, ağlayış ve acı artık yoktur. Bu sıra önemlidir: Tanrı kötülüğü yeni yaratılışa taşımayacaktır. Günah, ölüm ve zulüm sonsuza dek sürmeyecek. Yargı, Tanrı’nın “yeter” demesidir.

SONUÇ — YARGI KORKUNÇTUR; AMA ADALETSİZ DEĞİLDİR

Tanrı neden yargılar? Çünkü kutsaldır, adildir, insan yaşamı ahlaki olarak önemlidir, mağdurun acısı önemsiz değildir, kötülük sonsuza dek sürmeyecektir ve insan Tanrı’ya hesap verir. Ama Hristiyan Müjdesi bu sorunun ortasında şaşırtıcı bir kapı açar. Tanrı yalnız Yargıç değildir; Mesih’te Kurtarıcıdır. Yargı kürsüsünde oturacak olan İsa Mesih, günahkârlar için çarmıhta ölen aynı Rab’dir.

İmanlı bu nedenle son yargıya kendi siciline bakarak hazırlanmaz; Mesih’e bakar. Kendi doğruluğuna değil Mesih’in doğruluğuna güvenir. İyi işleriyle kurtuluş satın almaya çalışmaz; lütufla kurtulduğu için iyi işlerde yürür. Ve son gün Tanrı’nın hükmü şu gerçeği açıklayacaktır: Kurtuluş baştan sona lütuftur. Adalet gerçekti.

Günah ciddidir, çarmıh gereklidir ve Mesih yeterlidir. Bu yüzden Tanrı’nın yargısından kaçmanın yolu Tanrı’dan kaçmak değildir. Mesih’e sığınmaktır.

İLGİLİ İÇERİKLER

• Ölümden Sonra Ne Var?
• Kutsal Kitap Ölümden Sonra Ne Söylüyor?
• Cehennem Gerçek mi?
• İyi Bir İnsan Olmak Yeterli mi?
• İsa Neden Öldü?