Kimler Yargılanacak?

GİRİŞ

“Kimler yargılanacak?” sorusuna birçok Hristiyan içgüdüsel olarak “günahkârlar” veya “iman etmeyenler” diye cevap verir. Bunun arkasında anlaşılır bir düşünce vardır: Mesih’e iman eden kişi aklanmıştır; günahları bağışlanmıştır; öyleyse neden yeniden yargılansın?

Kutsal Kitap’ın dili bundan daha geniştir. Pavlus Romalılar 14’te imanlılara “hepimiz Tanrı’nın yargı kürsüsü önünde duracağız” der. 2. Korintliler 5:10’da “hepimizin Mesih’in yargı kürsüsü önünde görünmesi gerekir” ifadesini kullanır. Matta 25 bütün ulusların İnsanoğlu’nun önünde toplandığını söyler. Vahiy 20’de “büyük küçük bütün ölüler” taht önünde durur. Elçilerin İşleri 17:31, Tanrı’nın dünyayı İsa Mesih aracılığıyla yargılayacağı bir gün belirlediğini bildirir.

Bu metinler, Son Yargı’nın yalnız “kurtulamayanların mahkemesi” olmadığını gösterir. Bütün insanlık Mesih’in hükmü önüne çıkar.

Ancak burada önemli bir ayrım vardır: yargılanmak ile mahkûm edilmek aynı şey değildir. Romalılar 8:1 Mesih İsa’ya ait olanlar için “artık hiçbir mahkûmiyet yoktur” der. Buna rağmen aynı Pavlus imanlıların Mesih’in yargı kürsüsü önünde hesap vereceğini açıkça söyler.

Bu dosyada bu iki gerçeği birlikte tutacağız. Sonuçların ayrıntısını “Hristiyanlar da Yargılanacak mı?” dosyasına bırakırken, burada kapsam sorusuna odaklanacağız: Kimler Son Yargı’nın önünde duracak ve Kutsal Kitap bu gruplar hakkında ne kadar kesin konuşmamıza izin veriyor?

SON YARGI’NIN İNSANİ KAPSAMI: HERKES

“bütün insanlar” gerçekten herkes mi? Kutsal Kitap’ın kullandığı ifadeler bu yöndedir. 2. Korintliler 5:10 “hepimizin” Mesih’in yargı kürsüsü önünde görünmesi gerektiğini söyler. Romalılar 14:12 “her birimiz kendimiz için Tanrı’ya hesap vereceğiz” der. Elçilerin İşleri 17:31 Tanrı’nın “dünyayı” adaletle yargılayacağını bildirir. Matta 25’te “bütün uluslar” İnsanoğlu’nun önünde toplanır.

Bu metinlerin ortak ağırlığı, belirli bir ahlaki veya dinî grubu yargı kapsamı dışında bırakmaz. Westminster İman Açıklaması 33 bu verileri özellikle geniş bir cümleyle sistemleştirir: yeryüzünde yaşamış bütün insanlar Mesih’in yargı kürsüsü önüne çıkacaktır. Bu ifade yalnız kötüleri veya yalnız kilise dışındakileri kastetmez.

Bununla birlikte “bütün insanlar” ifadesinden bütün bireylerin aynı şekilde değerlendirileceği sonucu çıkmaz. Kutsal Kitap yargının evrenselliğini öğretirken aynı zamanda sorumluluk, bilgi, iman, işler ve Tanrı’nın lütfu açısından gerçek ayrımlar yapar.

Dolayısıyla Son Yargı’nın evrenselliği sonuçların tek biçimli olduğu anlamına gelmez. Yaşayanlar ve ölüler nasıl yargılanacak? 2. Timoteos 4:1, İsa Mesih’i “yaşayanları ve ölüleri yargılayacak” kişi olarak tanımlar. Elçilerin İşleri 10:42 de benzer dili kullanır.

Bu ifade Mesih’in dönüşü sırasında hayatta bulunanlarla daha önce ölmüş olanlar arasında yargı kapsamı bakımından bir fark olmadığını gösterir. Ölüm Tanrı’nın yargı yetkisinden kaçış yolu değildir; Mesih’in gelişi sırasında hayatta olmak da ayrıcalıklı bir muafiyet sağlamaz.

1. Korintliler 15 ve 1. Selanikliler 4, Mesih’in dönüşünde ölülerin dirileceğini ve hayatta olan imanlıların değiştirileceğini öğretir. Son Yargı böylece yalnız ruhların soyut değerlendirilmesi değil, genel diriliş ve insanın bütünlüğü bağlamında gerçekleşir.

Westminster 32, son günde hayatta olanların değiştirileceğini ve bütün ölülerin dirileceğini; Westminster 33 ise bütün insanların Mesih’in yargı kürsüsü önüne çıkacağını birlikte söyler. Bu nedenle Son Yargı’nın kapsamı tarihsel zamanın iki ucuna da uzanır: ölmüş olanlar ve o gün hayatta bulunanlar.

Doğrular da kötüler de mi? Evet. Yuhanna 5:28–29, mezarlardakilerin çıkacağı saati anlatırken iki sonuçtan söz eder: “iyi olanı yapanlar yaşam dirilişine, kötü olanı yapanlar yargı dirilişine” çıkar.

Elçilerin İşleri 24:15’te Pavlus “doğruların da kötülerin de dirileceği” umudunu ifade eder. Daniel 12:2 de eskatolojik dirilişi sonsuz yaşam ve utanç/sonsuz aşağılanma şeklinde iki sonuçla anlatır.

Bu metinler Son Yargı’nın yalnız kötülerin mahkemesi olmadığını gösterir. Doğrular da Tanrı’nın nihai hükmünün içinde yer alır; fakat onların sonucu mahkûmiyet değildir.

Reform teolojisi bu yüzden “yargılanacaklar” ile “mahkûm edilecekler” kavramlarını ayırır. Mesih’e ait olanlar yargı önüne çıkar; Mesih’teki aklanmaları ve Tanrı’nın onlarda yaptığı iş açıkça doğrulanır. Kötüler ise nihai hükümle mahkûm edilir.

Bu ayrım, bir sonraki “Hristiyanlar da Yargılanacak mı?” dosyasının ana konusudur. “bütün uluslar” ulusları mı, bireyleri mi yargılıyor? Matta 25:32 “bütün ulusların” İnsanoğlu’nun önünde toplanacağını söyler. Buradan bazen yalnız milletlerin topluca yargılanacağı sonucu çıkarılmıştır.

Fakat sahnenin devamı kişisel ayrım dili kullanır: çoban koyunları keçilerden ayırır; sağa ve sola yerleştirir; yapılan veya yapılmayan işler kişisel sorumluluk taşır. “Uluslar” yargının evrensel kapsamını ifade ederken bireysel hesabı ortadan kaldırmaz.

Yeni Antlaşma’nın başka metinleri bunu daha da netleştirir. Romalılar 14 “her birimiz” der; 2. Korintliler 5 “herkesin bedendeyken yaptığının karşılığını alması”ndan söz eder; Vahiy 20 ölülerin “yaptıklarına göre” yargılandığını anlatır. Dolayısıyla Son Yargı hem bütün insanlığın ortak tarihsel yargısı hem de bireysel sorumluluğun açığa çıktığı hüküm olarak anlaşılmalıdır.

İMANLILAR VE MESİH DIŞINDA KALANLAR

İmanlılar da yargı kürsüsü önüne çıkacak mı? Pavlus’un açık dili evet yönündedir. 2. Korintliler 5:10’da “hepimizin Mesih’in yargı kürsüsü önünde görünmesi gerekir” der. Mektubun muhatapları Hristiyan topluluğudur ve Pavlus kendisini de “hepimiz” ifadesinin içine dahil eder.

Romalılar 14’te de imanlılara birbirlerini küçümsememeleri ve yargılamamaları söylenir; gerekçe “hepimiz Tanrı’nın yargı kürsüsü önünde duracağız” cümlesidir. Ardından “her birimiz kendimiz için Tanrı’ya hesap vereceğiz” denir.

Bu nedenle “imanlılar Son Yargı’ya hiç çıkmaz” şeklindeki görüş bu metinlerle uyumlu değildir. Ama aynı Pavlus Romalılar 8:1’de Mesih İsa’ya ait olanlar için mahkûmiyet olmadığını ilan eder. Romalılar 8:33–34, Tanrı’nın seçtiklerine kimin suçlama yöneltebileceğini sorar; aklayan Tanrı’dır ve Mesih onların lehine aracılık eder.

Dolayısıyla imanlının yargı kürsüsü önünde görünmesi, kurtuluşunun yeniden belirsiz hâle geldiği ikinci bir aklanma sınavı değildir. Bu ayrıntı sonraki özel dosyada derinleştirilecektir.

İmansızların yargısı nasıl anlatılıyor? Yeni Antlaşma Mesih dışında kalanların nihai yargısını ciddi ve geri dönüşsüz biçimde anlatır. Yuhanna 5 “yargı dirilişi”nden söz eder. 2. Selanikliler 1, Rab İsa’nın görünüşünü zulüm görenlere rahatlama ve Tanrı’yı tanımayanlara adil karşılık bağlamında anlatır.

Vahiy 20 büyük beyaz taht sahnesinde yaşam kitabında adı yazılı olmayanların ateş gölüne atıldığını söyler. Matta 25’te koyunlar ve keçiler ayrılır; iki farklı nihai sonuç açıklanır.

Bu metinlerde yargı, “belki son anda başka bir karar verilir” şeklinde yeni deneme dönemi değildir. Son Yargı zaten tamamlanmış insan yaşamının ve Tanrı’yla ilişkinin nihai hükmüdür.

Bununla birlikte belirli insanların son kaderini bizim önceden kesinleştirme yetkimiz yoktur. “İmansız” kategorisini Tanrı’nın nihai bilgisinin yerine kendi yüzeysel gözlemimizle kişilere uygularken ihtiyat gerekir. Kutsal Kitap nihai Yargıç olarak Mesih’i gösterir.

Dinî aidiyet yargıdan muaf tutar mı? Hayır. Romalılar 2’nin güçlü vurgularından biri budur. Pavlus Yahudi dinî ayrıcalığını, Yasa bilgisine sahip olmayı veya dışsal kimliği Tanrı’nın tarafsız hükmünden kaçış olarak görmez.

“Tanrı insanlar arasında ayrım yapmaz” ifadesi Romalılar 2:11’de yargı bağlamında gelir. Yasa’ya sahip olmak ile Yasa’yı duymuş olmak tek başına Tanrı’nın önünde nihai güvence değildir.

Bu ilke Hristiyan kimlik etiketi için de ciddidir. “Kiliseye gidiyorum”, “vaftiz oldum”, “Hristiyan bir ailede büyüdüm” veya “doğru öğretiyi biliyorum” cümleleri Mesih’le gerçek ilişki ve yaşayan imanın yerini alamaz.

Matta 7:21–23 İsa’ya “Rab, Rab” diyen herkesin Egemenliğe girmeyeceğini söyleyerek dinî iddia ile gerçek öğrencilik arasındaki farkı sert biçimde ortaya koyar. Reform teolojisi görünür kilise üyeliğini önemser ama onu otomatik kurtuluş garantisi yapmaz.

HERKES YARGILANIR, AMA SORUMLULUK MEKANİK DEĞİLDİR

Yargı insanların aldığı ışığa göre mi olacak? Kutsal Kitap, Tanrı’nın yargısının bilgi ve sorumluluk düzeylerini dikkate aldığını gösteren metinler içerir. Luka 12:47–48’de efendisinin isteğini bilip hazırlanmayan hizmetkâr daha ağır, bilmeden cezayı hak eden davranışta bulunan daha az darbe alır. Matta 11:20–24’te İsa, kendi mucizelerini gören ama tövbe etmeyen kentlerin Sodom, Sur ve Sayda’ya göre yargı gününde daha ağır durumda olacağını söyler.

Bu metinler “kimse bilmediği şeyden sorumlu değildir, o hâlde vahiy olmadan kurtuluş otomatik olur” sonucunu öğretmez. Ama Tanrı’nın yargısının kör ve mekanik olmadığını gösterir.

Romalılar 2 de Yasa’ya sahip olanlarla olmayanları tartışır ve Tanrı’nın taraf tutmadığını vurgular. Bunun “Müjde’yi hiç duymayanlara ne olacak?” sorusunu tam olarak nasıl çözdüğü ayrı ve zor bir konudur.

Bu nedenle burada sınır koyuyoruz: Tanrı herkesin aldığı ışığı, sahip olduğu sorumluluğu ve gerçek kalp durumunu kusursuzca bilir; yargısı haksız olmayacaktır. “Hiç Müjde’yi duymayanlara ne olacak?” daha sonraki özel dosyada ele alınacaktır. Herkes aynı şekilde mi yargılanacak? Hayır. Evrensel kapsam ile tek tip hüküm aynı şey değildir.

Matta 11 ve Luka 12 sorumluluk düzeylerini gösterir. Romalılar 2 Tanrı’nın taraf tutmadığını söyler. Matta 25 farklı nihai sonuçları anlatır. Yuhanna 5 yaşam dirilişi ile yargı dirilişini ayırır.

İmanlı için Mesih’in aklayıcı işi yargı sahnesinin dışında bırakılmaz. İmansız için böyle bir Mesih’te aklanma güvencesi yoktur. Bilgi, ayrıcalık, niyet ve eylemlerin niteliği de Tanrı’nın kusursuz hükmünde gerçek ağırlık taşır.

Bu nedenle “herkes yargılanacak” cümlesini korku üretmek için “Tanrı herkese aynı suçlu muamelesi yapacak” biçiminde kullanmak yanlış olur. Kutsal Kitap’ın daha dengeli resmi şudur: tek Yargıç, evrensel hesap, kusursuz adalet, gerçek ayrımlar ve farklı nihai sonuçlar.

ÖZEL VE HASSAS GRUPLAR HAKKINDA NE KADAR KONUŞABİLİRİZ?

Çocuklar da “herkes” kapsamına mı giriyor? “Bütün insanlar” dili insanlığın evrensel yargı altında olduğunu gösterir; fakat Kutsal Kitap çocukların, özellikle bebeklikte ölenlerin nihai yargısının nasıl uygulanacağını ayrıntılı bir sistem içinde açıklamaz. Bu nedenle “herkes yargılanacak” cümlesinden doğrudan “bebekler yetişkinlerle tamamen aynı bilgi ve sorumluluk ölçütüyle yargılanacak” sonucu çıkarılmamalıdır. Kutsal Kitap’ın sorumluluk düzeylerini dikkate alan yargı dili böyle mekanik bir eşitlemeyi zaten zorlaştırır.

Reform geleneği çocukların kurtuluşu konusunda antlaşma, seçilmişlik ve Tanrı’nın lütfu üzerine farklı ayrıntılı tartışmalar geliştirmiştir. Westminster İman Açıklaması 10.3 “bebekken ölen seçilmiş çocukların” Mesih tarafından kurtarıldığını söyler; ancak bu ifade bütün çocukların nihai durumunu çözen kapsamlı bir formül değildir.

Bu dosyada “çocuklar yargı kapsamı dışında mıdır?” sorusuna bağımsız bir muafiyet kategorisi yaratmıyoruz; fakat onların sorumluluğunu yetişkin bilinçli isyanıyla aynı düzeyde varsaymıyoruz. “Çocuklar ölünce ne olur?” ayrı pastoral ve teolojik dosyada daha kapsamlı ele alınacaktır.

Zihinsel kapasitesi sınırlı kişiler için ne söylenebilir? Kutsal Kitap modern bilişsel engellilik kategorileriyle Son Yargı sistemi kurmaz. Bu nedenle belirli nörolojik veya zihinsel durumlar için ayrıntılı hüküm üretmek doğru değildir.

Ama Tanrı’nın kusursuz bilgisi ve tarafsız adaleti burada da temel ilkedir. Bir insanın anlayabildiği, isteyebildiği, bildiği ve sorumluluk taşıdığı şeyleri Tanrı bizden çok daha kusursuz bilir.

Luka 12’deki bilgi ve sorumluluk farkı, Tanrı’nın insanları mekanik tek ölçüyle değerlendirmediğini gösteren genel ilkeye katkı sağlar. İnsan mahkemelerinin bile kapasite ve niyet ayrımı yaptığı yerde, Tanrı’nın bundan daha az adil davranacağını düşünmek için neden yoktur.

Bu nedenle korku üreten spekülasyon yerine şu sınırda kalmak gerekir: Tanrı kimseyi sahip olmadığı kapasiteyi varmış gibi varsayarak haksız biçimde yargılamaz. Bu sonuç Tanrı’nın adaletine ilişkin teolojik çıkarımdır; Kutsal Kitap belirli modern klinik durumların tek tek hükmünü açıklamaz. Hiç müjde’yi duymayanlar yargılanacak mı? Evrensel yargı dili onları kapsam dışında bırakmaz. Elçilerin İşleri 17:31 Tanrı’nın dünyayı yargılayacağını söyler; Romalılar 1–2 bütün insanlığın Tanrı karşısındaki sorumluluğunu çeşitli biçimlerde tartışır.

Ancak “Müjde’yi hiç duymayan kişinin nihai kaderi nedir?” sorusu, yalnız “yargılanacak mı?” sorusundan daha kapsamlıdır. Genel vahiy, vicdan, günahın evrenselliği, Mesih’in kurtuluşunun zorunluluğu ve Müjde’nin ilanı gibi birçok doktrini birlikte ele almak gerekir.

Bu nedenle burada yalnız kapsamı belirliyoruz: Müjde’yi duymamış olmak kişiyi Tanrı’nın yargı yetkisinin dışında bırakmaz. Fakat tam soteriolojik sonucu bu dosyada kısa bir cümleyle kapatmayacağız. FAZ 4’te planlanan “Hiç Müjde’yi Duymayanlara Ne Olacak?” dosyası bu soruyu özel olarak araştıracaktır.

ÖLÜM SONRASI DURUM VE SON YARGI NEDEN AYRI?

Ölmüş insanlar zaten bir durumdaysa neden yeniden yargılanıyor? Ara durum ile Son Yargı arasındaki ayrım burada tekrar önem kazanır. Reform teolojisine göre ölümden sonra doğrular Mesih’le kutsanmış durumdadır; kötüler ise yargı gününü bekleyen durumda bulunur.

Bu, Son Yargı’yı gereksiz yapmaz. Nihai yargı genel diriliş sonrasında insanın bütünlüğünü, bütün tarihsel eylemlerini ve Tanrı’nın kamuya açık hükmünü kapsar.

Bireyin ölümünden sonra dünya tarihi de devam eder. Bir insanın eylemleri ölümünden sonra bile sonuç üretmeye devam edebilir. Yazdığı kitap, başlattığı zulüm, öğrettiği yanlış, yetiştirdiği insanlar veya yaptığı iyilik sonraki kuşakları etkileyebilir.

Son Yargı bütün tarihin tamamlandığı noktada gelir. Böylece hüküm yalnız bireyin ölüm anındaki özel durumu değil, Tanrı’nın tamamlanmış insanlık tarihi üzerindeki nihai adaletidir.

RUHSAL VARLIKLAR DA YARGI KAPSAMINDA MI?

Düşmüş melekler de yargılanacak mı? Kutsal Kitap evet yönünde açık işaretler verir. Yahuda 6, kendi konumlarını korumayan meleklerin “büyük günün yargısı” için sonsuz bağlarla saklandığını söyler. 2. Petrus 2:4 de günah işleyen meleklerin yargı için saklanmasından söz eder.

1. Korintliler 6:3’te Pavlus imanlılara “melekleri yargılayacağımızı bilmiyor musunuz?” diye sorar. Bağlam kilise içindeki hukuk anlaşmazlıklarını ele alır; Pavlus gelecekteki eskatolojik statülerini gündelik davaları çözme yeterliliğine gerekçe yapar.

Bu ayetlerin ayrıntılı mekanizması açıklanmaz. İmanlıların melekleri “nasıl” yargılayacağı veya Mesih’in yargısıyla bunun tam ilişkisi konusunda Kutsal Kitap kapsamlı açıklama vermez.

Westminster 33 bu metinleri “düşmüş melekler de yargılanacaktır” şeklinde sistemleştirir. Buradaki “melekler” ifadesini bütün kutsal melekler için kullanmak doğru değildir; konu Tanrı’ya başkaldırmış ruhsal varlıklardır.

Kutsal melekler için aynı mahkûmiyet yargısı dili kullanılmaz. Westminster 33’ün “düşmüşe/düşmüş melekler” diye özellikle ayırmasının nedeni budur. Son Yargı’nın ruhsal varlıklar boyutunda konu, Tanrı’ya sadık meleklerin sanık olarak mahkûm edilmesi değil, Tanrı’ya başkaldırmış meleklerin nihai hükme bağlanmasıdır.

Şeytan da son yargı kapsamında mı? Vahiy 20 Şeytan’ın nihai yenilgisini açık biçimde anlatır. Şeytan ateş gölüne atılır; ardından büyük beyaz taht yargısı gelir. Bu nedenle kötülüğün ruhsal kaynağı, insanlık tarihinin sonunda yargıdan kaçmaz.

Matta 25:41 de “İblis’le melekleri için hazırlanmış sonsuz ateş” dilini kullanır. Bu ifade Son Yargı’nın yalnız insan kötülüğünü değil, Tanrı’ya karşı ruhsal isyanı da sona erdiren boyutunu gösterir.

Bu yüzden Hristiyan eskatolojisinde nihai yargı yalnız bireysel ahlak muhasebesi değildir. Tanrı’nın yaratılışına başkaldıran kötülüğün bütün düzeni hükme bağlanır.

Şeytan Tanrı’nın karşısında eşit ikinci güç değildir. Son Yargı, iki denk kozmik taraf arasındaki belirsiz savaşın sonucu değil, yaratılmış isyankârın Yaratan’ın hükmü altına alınmasıdır.

İnsanlar birbirini yargılayacak mı? Yeni Antlaşma bazı şaşırtıcı ifadeler kullanır. 1. Korintliler 6:2 “kutsalların dünyayı yargılayacağını” söyler; 6:3 melekleri yargılamaktan söz eder. Matta 19:28’de İsa on iki öğrencisinin İsrail’in on iki oymağını yargılayan tahtlarda oturacağını söyler.

Bu metinler kurtarılmış Tanrı halkının Mesih’in egemenliğine ve hükmüne bir şekilde katılacağını gösterir. Fakat bu, Son Yargı’nın asıl Yargıcı’nın kilise olduğu anlamına gelmez. Nihai yargı yetkisi İsa Mesih’e verilmiştir.

“Yargıya katılma”nın ayrıntıları farklı biçimlerde anlaşılmıştır: Mesih’in hükmünü onaylama, O’nunla hüküm sürme veya eskatolojik yetkiye katılma gibi yorumlar vardır. Bu nedenle “cennette herkes başkalarının hayatını mahkeme edecek” gibi bir sahne üretmemeliyiz. Açık olan, Mesih’in halkının O’nun zaferine ve egemenliğine katılmasıdır; nihai Yargıç yine Mesih’tir.

REFORM/PROTESTAN SONUÇ

Reform/Protestan çerçevede “Kimler yargılanacak?” sorusunun cevabı kapsam bakımından geniş, sonuç bakımından ayrımlıdır. Bütün insanlar yargı kapsamındadır. Yeryüzünde yaşamış hiç kimse Mesih’in nihai hükmünün dışında değildir.

Yaşayanlar ve ölüler yargılanacaktır. Tarihsel ölüm yargıdan kaçış değildir. Doğrular ve kötüler yargı kapsamındadır. Diriliş ve yargı her iki grubu içerir; sonuçları farklıdır.

İmanlılar da Mesih’in yargı kürsüsü önüne çıkar. Bu, Mesih’teki aklanmalarının geri alınması veya yeniden kurtuluş sınavına sokulmaları değildir. İmansızlar nihai mahkûmiyet hükmüyle karşılaşır. Kutsal Kitap bu sonucu ciddi biçimde öğretir.

Tanrı sorumluluk düzeylerini kusursuzca bilir. Daha fazla ışık ve bilgi daha büyük sorumlulukla ilişkilidir. Çocuklar, zihinsel kapasitesi sınırlı kişiler ve Müjde’yi hiç duymayanlar hakkında Kutsal Kitap’ın söylemediği ayrıntıları üretmemeliyiz. Tanrı’nın adaleti kusursuzdur; bu özel sorular ayrıca araştırılmalıdır. Düşmüş melekler ve Şeytan da nihai yargının kapsamındadır. Bu yüzden Son Yargı “kötü insanların başına gelecek bir olay” değil, bütün yaratılmış ahlaki tarihin İsa Mesih’in önünde nihai olarak açığa çıktığı gündür.

PASTORAL OLARAK BU NE ANLAMA GELİYOR?

“Ben Hristiyanım, yargıyla hiçbir ilgim yok” demek Kutsal Kitap’ın dilinden daha rahat olabilir. “Yargıya çıkacağım, demek ki kurtuluşum sürekli belirsiz” demek de Mesih’teki aklanma öğretisini bozar.

Reform pastoral dengesi ikisini de reddeder. İmanlı Tanrı’nın önünde gerçekten hesap verecek bir yaşam sürer. Sözleri, davranışları ve sadakati önemsiz değildir. Ama güvenini bu yaşamın kusursuzluğuna değil İsa Mesih’in tamamlanmış işine bağlar.

İmansız için Son Yargı ciddi uyarıdır. Dinî etiket, toplumsal saygınlık, güç veya ölüm Tanrı’nın hükmünden kaçış sağlamaz.

Başkaları hakkında ise Son Yargı öğretisi bize haddimizi hatırlatır. Nihai Yargıç biz değiliz. Bir insanın aldığı ışığı, kalbinin bütün tarihini ve sorumluluk kapasitesini kusursuzca bilen Mesih’tir.

SONUÇ — KİMLER YARGILANACAK?

Kutsal Kitap’ın cevabı nettir. Yargının kapsamı tek kelimeyle özetlenebilir:

Herkes.

Ama bu tek kelimeyi doğru açmak gerekir. Yaşayanlar ve ölüler.

Doğrular ve kötüler. İmanlılar ve imansızlar.

Yeryüzünde yaşamış bütün insanlar. Ve Kutsal Kitap’ın gösterdiği kadarıyla düşmüş melekler de.

Bununla birlikte yargı herkes için aynı sonuç değildir. Mesih’te olanlar için mahkûmiyet yoktur; yine de yaşamları Tanrı’nın nihai hakikat hükmünün dışında değildir. Mesih dışında kalanlar için yargı nihai mahkûmiyetle sonuçlanır.

Tanrı hiç kimseyi yanlış bilgiyle, eksik delille veya tarafgirlikle yargılamaz. Aldığımız ışığı, sahip olduğumuz sorumluluğu, gerçek niyetlerimizi ve bütün yaşamımızı bizden daha iyi bilir.

Bu nedenle Son Yargı’nın kapsamı evrenseldir; adaleti ise kusursuzca kişiseldir. Bir sonraki soru tam bu gerilimi ele alacaktır: İmanla aklanıyorsak neden işlerimize göre yargılanacağız?