Hristiyanlar da Yargılanacak mı?

GİRİŞ

“Hristiyanlar da yargılanacak mı?” sorusunun zor olmasının nedeni, Kutsal Kitap’ta iki güçlü gerçeğin yan yana bulunmasıdır. Bir tarafta güvence vardır. İsa’ya iman eden kişi sonsuz yaşama sahiptir. Romalılar 5 imanla aklananların Tanrı’yla barıştığını söyler. Romalılar 8:1, Mesih İsa’ya ait olanlar için hiçbir mahkûmiyet olmadığını ilan eder. Aynı bölümün sonunda Pavlus, Tanrı’nın seçtiklerine kimin suçlama yöneltebileceğini sorar: aklayan Tanrı’dır, ölüp dirilen Mesih imanlılar için aracılık etmektedir.

Diğer tarafta hesap verme dili vardır. Romalılar 14:10 “hepimiz Tanrı’nın yargı kürsüsü önünde duracağız” der. 2. Korintliler 5:10 “hepimizin Mesih’in yargı kürsüsü önünde görünmesi gerekir” diye devam eder. 1. Korintliler 4:5 Rab geldiğinde karanlığın gizli şeylerini aydınlığa çıkaracağını ve yüreklerin amaçlarını açığa vuracağını söyler.

O hâlde imanlı yargılanacak mı, yargılanmayacak mı? Cevap, “yargı” sözcüğünü tek anlamlı kullanmamakta yatar. Mesih’teki imanlı mahkûmiyet yargısına uğramaz; fakat Son Yargı’nın kamuya açık hesap, değerlendirme, açık kabul ve beraat boyutunun dışında da kalmaz. Bu dosyanın amacı bu ayrımı Kutsal Kitap ve Reform kaynaklarıyla dikkatli biçimde kurmaktır.

İMANLILARIN DA YARGI KÜRSÜSÜ ÖNÜNE ÇIKTIĞI AÇIK MI?

Romalılar 14 neden imanlıları yargı kürsüsüne getiriyor? Romalılar 14’ün bağlamı kilise içindeki anlaşmazlıklardır. Bazı imanlılar belirli yiyecekleri yer, bazıları yemez; bazıları belirli günları özel sayar, bazıları saymaz. Pavlus bu “tartışmalı konular” yüzünden kardeşi küçümsemeyi veya mahkûm etmeyi yasaklar.

Gerekçesi dikkat çekicidir: “Hepimiz Tanrı’nın yargı kürsüsü önünde duracağız.” Ardından “her birimiz kendimiz için Tanrı’ya hesap vereceğiz” der (Rom. 14).

Bu metinde Pavlus imansızlardan söz etmiyor. Doğrudan kardeşlerini yargılayan ve küçümseyen Hristiyanlara sesleniyor. Mesaj şudur: nihai yargıç sen değilsin; sen de hesap vereceksin.

Bu nedenle imanlıların Son Yargı’dan bütünüyle muaf olduğu görüşü Romalılar 14’ün doğal anlamıyla uyuşmaz. Fakat bağlam aynı zamanda yargı öğretisinin pastoral işlevini gösterir: Son Yargı Hristiyanı başkasının nihai yargıcı gibi davranmaktan alıkoymalıdır.

2. korintliler 5:10 “hepimiz” derken kimi kastediyor? 2. Korintliler 5:10 bu konuda en önemli ayetlerden biridir: “Çünkü hepimiz Mesih’in yargı kürsüsü önünde görünmek zorundayız; öyle ki herkes bedendeyken yaptıklarının karşılığını, iyi ya da kötü, alsın” (2Ko. 5).

Bağlam Pavlus’un kendi hizmeti ve Hristiyan umududur. Birkaç ayet önce bedenden ayrılıp Rab’bin yanında olmayı tercih ettiğini söylemiştir. Ardından “ister bedende ister bedenden ayrı olalım, amacımız Rab’bi hoşnut etmektir” der. Yargı kürsüsü bu ahlaki ciddiyetin gerekçelerinden biridir.

Buradaki “hepimiz”, Pavlus’u ve Hristiyan muhataplarını kapsar. Dolayısıyla imanlı yaşamının Tanrı’nın nihai değerlendirmesinin dışında tutulmadığı açıktır.

Fakat ayetin söylediği ile söylemediğini ayırmak gerekir. “Herkes yaptıklarının karşılığını alacak” demesi, aklanmanın artık Mesih’e değil insanın performansına dayandığını söylemez. Aynı Pavlus başka yerlerde aklanmanın imanla ve Mesih sayesinde olduğunu açıkça öğretir.

Bu yüzden 2. Korintliler 5:10, lütfa karşı bir ayet değil; lütufla kurtarılmış yaşamın Tanrı önünde gerçekten önemli olduğunu gösteren ayettir.

Yuhanna 5:24 “yargıya gelmeyecek” demiyor mu? İsa Yuhanna 5:24’te sözünü işitip Baba’ya iman eden kişinin sonsuz yaşama sahip olduğunu ve “yargıya gelmeyeceğini”, ölümden yaşama geçtiğini söyler (Yu. 5).

Bu ayet ilk bakışta Romalılar 14 ve 2. Korintliler 5 ile çelişiyor gibi görünebilir.

Burada krisis kelimesinin bağlamı önemlidir. Yorumcuların önemli bir bölümü Yuhanna 5:24’teki “yargı”yı mahkûmiyet sonucu taşıyan yargı olarak anlar. Bu yüzden birçok modern çeviri ifadeyi “mahkûm olmayacaktır” biçiminde aktarır. Ayetin karşıtı zaten “ölümden yaşama geçmek”tir.

Reform okuma bu ayeti, imanlının gelecekte hiçbir biçimde Mesih’in önünde hesap vermeyeceği şeklinde kullanmaz. Daha doğal uyum şudur: imanlı mahkûmiyet yargısına girmez, çünkü Mesih’te ölümden yaşama geçmiştir; buna rağmen bütün insanlarla birlikte nihai yargının kamuya açık değerlendirme ve açık beraat boyutunda Mesih’in önünde görünür. Bu ayrım Romalılar 8:1’in “mahkûmiyet yok” hükmüyle de uyumludur.

MAHKÛMİYET YOKSA SON YARGI’DA NE OLACAK?

“mahkûmiyet yok” ise yargı neden var? Çünkü Son Yargı yalnız “kim cehenneme gidecek?” sorusundan ibaret değildir. Önceki dosyada gördüğümüz gibi yargının kamuya açık doğrulama, hakikati açığa çıkarma ve Tanrı’nın adaletini görünür kılma boyutu vardır.

Westminster Büyük İlmihali 90 bu noktada son derece önemlidir. Doğruların Son Yargı’da Mesih’in sağında “açıkça kabul edilip beraat ettirileceğini” söyler. Bu dil imanlının o gün ilk kez aklanacağını değil, Tanrı’nın Mesih’te verdiği aklanma hükmünün bütün yaratılış önünde açıkça doğrulanacağını ifade eder.

Orthodox Presbyterian Church’ün aklanma doktrini üzerine resmî çalışma raporu da bu ayrımı açıkça vurgular. Reform standartlarının “ikinci bir aklanma” öğretmediğini; Son Yargı’daki açık kabul ve beraatin, şimdiki aklanmanın kamuya açık teyidi olduğunu belirtir.

Dolayısıyla imanlı için Son Yargı’nın sonucu belirsiz değildir. Yargıç aynı zamanda onu kurtaran Mesih’tir; aklanmasının temeli de Son Yargı günü değişmez.

Westminster “açıkça kabul edilip beraat” derken neyi kastediyor? Westminster Büyük İlmihali 90’ın ifadesi bu dosyanın en önemli Reform özetlerinden biridir. Doğrular Mesih’in sağında yer alacak, “açıkça kabul edilip beraat ettirilecek”, Mesih’le birlikte isyankâr meleklerin ve insanların hükmüne katılacak ve sonsuz sevinçte Tanrı’yla tam paydaşlığa alınacaktır.

Buradaki “açıkça” kelimesi önemlidir. İmanlının bugün imanla bildiği gerçek, Son Gün’de bütün yaratılış önünde doğrulanır: bu kişi Mesih’e aittir.

OPC’nin resmî aklanma raporu, tarihsel Reform geleneğinin bunu şimdiki aklanmanın kamuya açık teyidi olarak gördüğünü belirtir. John Flavel’in klasik açıklamasını aktarırken şimdiki aklanma ile Son Gün arasındaki farkı “gizli/kişisel güvence” ve “insanlar ile melekler önünde açık ilan” şeklinde ifade eder.

Bu yüzden Reform teoloji Son Yargı’yı imanlının kurtuluşunun kaynağı değil, Mesih’teki kurtuluşunun açık doğrulanması olarak görür. Son yargı imanlıyı yeniden kurtuluş sınavına sokar mı? Hayır. Bu Reform öğretisinin kesin sınırlarından biridir.

Orthodox Presbyterian Church’ün aklanma raporu, Son Yargı’daki açık kabul ve beraatin “ikinci bir aklanma” olmadığını özellikle belirtir. İmanlı bugün Mesih’te gerçekten aklanmıştır. Son Gün’de bu hüküm değişmez; kamuya açık biçimde doğrulanır.

Romalılar 5:1 imanla aklananların Tanrı’yla barış içinde olduğunu söyler. Romalılar 8:1 mahkûmiyet olmadığını ilan eder. Romalılar 8:33–34 Tanrı’nın seçtiklerine yönelik suçlamayı Mesih’in ölümü, dirilişi ve aracılığıyla karşılar.

Son Yargı bu Müjde’yi geçersiz kılmaz. Tam tersine Tanrı’nın Mesih’te verdiği hükmün doğruluğunu görünür kılar. Bu nedenle imanlının Son Yargı korkusu “belki İsa’nın doğruluğu yetmez” düşüncesine dayanmamalıdır.

İMANLININ YAŞAMI, İŞLERİ VE ÖDÜL

İmanlının işleri neden değerlendirilecek? Çünkü Kutsal Kitap kurtuluşu insan hayatından koparılmış soyut statü olarak görmez. Mesih’e gerçekten bağlanan kişi Kutsal Ruh tarafından yenilenir; iman meyve üretir.

2. Korintliler 5:10 işleri açıkça yargı bağlamına getirir. 1. Korintliler 4:5 Rab geldiğinde yüreklerin amaçlarını açığa çıkaracağını ve “o zaman herkesin övgüsünün Tanrı’dan geleceğini” söyler. Matta 25 gerçek merhamet eylemlerini yargı sahnesinde ciddi biçimde ele alır.

Bu işler aklanmanın temeli değildir. Önceki dosyada ayrıntılı olarak gördüğümüz gibi Reform itirafları iyi işleri Mesih’in doğruluğunun yerine koymaz. Ancak “temel değil” demek “önemsiz” demek değildir.

İmanlı yaşamındaki sadakat, sevgi, hizmet, tövbe ve itaat Tanrı’nın lütfunun tarih içindeki gerçek meyvesidir. Son Yargı bu gerçekliği görünür kılar.

1. korintliler 3 imanlının yargısı hakkında ne öğretiyor? 1. Korintliler 3:10–15’te Pavlus Mesih’i tek temel olarak tanımlar ve bu temel üzerine nasıl bina edildiğini tartışır. Altın, gümüş ve değerli taşlarla; odun, ot ve saman karşılaştırılır. “O gün” her kişinin işini açığa çıkaracak; iş kalırsa ödül, yanarsa kayıp olacaktır. Ancak dikkat çekici ifade şudur: “Kendisi kurtulacak, ama ateşten geçmiş gibi” (1Ko. 3).

Bu metin kurtuluş ile işin değerlendirilmesini ayırmak için önemlidir. Kişinin işi başarısız olabilir ve kayıp yaşayabilir; buna rağmen kişi Mesih temeli üzerinde olduğu için kurtulur.

Fakat metni aşırı genişletmemek gerekir. 1. Korintliler 3’ün doğrudan bağlamı Pavlus, Apollos ve kilisenin inşasında görev alan hizmet önderleridir. Bu nedenle “her imanlının her eylemi için tam ödül sistemi burada ayrıntılı biçimde açıklanmıştır” demek metnin ilk bağlamını aşabilir.

Yine de bölüm, Hristiyan hizmetinin niteliğinin Son Gün’de gerçek değerlendirmeye tabi olacağını ve kurtuluş ile ödül/kayıp kavramlarının birbirine eşit olmadığını açıkça gösterir. Hristiyanlar için ödül var mı? Yeni Antlaşma evet der. İsa gökteki ödülden söz eder. Pavlus yarış ve taç imgelerini kullanır. 2. Timoteos 4:8’de “doğruluk tacı”ndan ve doğru Yargıç olan Rab’bin onu o gün vereceğinden söz eder. Vahiy 22:12 Mesih’in ödülünün kendisiyle olduğunu ve herkese yaptıklarına göre karşılık vereceğini söyler.

Reform teolojisi ödülü reddetmez; yalnız ödülü insanın Tanrı üzerinde hak ettiği bağımsız ücret hâline getirmez. Heidelberg İlmihali’nin klasik ifadesiyle ödül hak edilmiş ücret değil, lütuf armağanıdır.

Bu nedenle imanlıların Son Yargısı yalnız “kurtuldun/kurtulmadın” ikiliğine indirgenmez. Tanrı’nın imanlı yaşamındaki gerçek sadakati tanıması ve ödüllendirmesi de Kutsal Kitap dilinin parçasıdır.

Ödülün tam biçimi, farklı imanlıların “cennette mutluluk dereceleri” veya statülerinin nasıl olacağı gibi konular ise daha az açıktır. Kutsal Kitap’ın söylemediği ayrıntıları bir göksel sınıf düzeni hâline getirmemeliyiz.

“kayıp” yaşamak ne demek? 1. Korintliler 3 “işi yanarsa zarar görecek/kayıp yaşayacak; ama kendisi kurtulacak” der. Bu, imanlı yaşamının bazı yönlerinin Son Gün’de Tanrı’nın onayını almayabileceğini gösterir.

“Kayıp” kelimesinin tam eskatolojik deneyimini Kutsal Kitap ayrıntılı açıklamaz. Kalıcı pişmanlık, daha düşük statü, kaybedilen belirli ödüller veya başka bir biçim hakkında teologlar farklı açıklamalar geliştirmiştir.

Metnin güvenli noktası daha sınırlıdır: kurtuluş ile hizmetin değerlendirilmesi aynı şey değildir. Kişi Mesih temelinde kurtulabilir; yaptığı bazı işler ise kalıcı değer taşımadığı için kayba uğrayabilir. Bu da lütfun ahlaki ilgisizlik üretmediğini gösterir. “Nasıl olsa kurtuldum, hayatımı nasıl yaşadığım önemsiz” düşüncesi Pavlus’un diliyle uyuşmaz.

1. korintliler 4:5 “herkes tanrı’dan övgü alacak” mı diyor? Pavlus kilise hizmetini ve insan yargısını tartışırken, “Rab gelene kadar hiçbir şeyi zamanından önce yargılamayın” der. Rab gizli şeyleri açığa çıkaracak ve yüreklerin amaçlarını görünür kılacaktır; “o zaman herkes Tanrı’dan kendine düşen övgüyü alacaktır” (1Ko. 4).

Bağlam özellikle Hristiyan hizmet önderlerinin insanlar tarafından erken ve eksik değerlendirilmesine yöneliktir. Pavlus insan alkışına veya eleştirisine nihai hüküm değeri vermez; gerçek değerlendirme Rab’be aittir.

Bu ayet imanlının Son Yargısı için iki yönden önemlidir. Birincisi, Tanrı’nın değerlendirmesi yalnız dış görünüşe değil kalbin amacına kadar gider. İkincisi, Son Gün imanlı için yalnız suçlayıcı bir inceleme değildir; Tanrı’nın gerçek sadakati tanıdığı övgü boyutu da vardır. Bu, yargının imanlı için neden yalnız korku kelimesi olmaması gerektiğini gösterir.

İMANLININ GİZLİ ŞEYLERİ VE BAĞIŞLANMIŞ GÜNAHLARI

İmanlının gizli şeyleri açığa çıkacak mı? 1. Korintliler 4:5 Rab’bin karanlığın gizli şeylerini aydınlığa çıkaracağını ve yüreklerin amaçlarını açığa vuracağını söyler. Westminster İman Açıklaması 33 de bütün insanların düşünceleri, sözleri ve eylemleri için hesap vereceğini ifade eder.

Bu metinler Son Yargı’nın insan yaşamının yüzeysel görüntüsünden daha derine indiğini gösterir. Tanrı yalnız dışsal davranışları değil niyeti de bilir.

Fakat buradan “her imanlının bütün bağışlanmış günahları dev bir ekran üzerinde herkesin önünde tek tek gösterilecek” şeklinde ayrıntılı bir sahne çıkmaz. Reform geleneğinde bu konuda farklı görüşler bulunmuştur. Belgic Confession 37 “insanların sırları ve ikiyüzlülüklerinin” açığa çıkacağını güçlü biçimde söyler. John Brown of Haddington gibi bazı Reform teologları bağışlanmış imanlı günahlarının da Tanrı’nın lütfunun görkemi için kamuya açık olabileceğini savunmuştur. Başka Reform yorumları ise doğruların açıkça kabul ve beraat ettirilmesi vurgusunu öne çıkararak, bağışlanmış günahların hangi ayrıntıyla ve hangi biçimde gösterileceği konusunda daha temkinlidir.

Westminster Büyük İlmihali 90’ın kendisi imanlıların “açıkça kabul edilip beraat ettirileceğini” söyler; bütün bağışlanmış günahların sergilenme mekanizmasını tanımlamaz. Bu yüzden MezardanSonra.com burada kesinlik üretmeyecektir: Tanrı’nın yargısı hiçbir şeyi yanlış değerlendirmez; yaşamın hakikati açığa çıkar. Fakat bağışlanmış her günahın kamuya nasıl sunulacağı bize ayrıntılı biçimde açıklanmamıştır.

Eğer günahlarım açığa çıkarsa utanç sonsuza kadar sürer mi? Yeni yaratılışın nihai durumu sürekli utanç, korku ve kendini saklama hâli olarak anlatılmaz. Tanrı’nın halkı bütünüyle kutsal ve mutlu olur; ölüm, yas ve acı sona erer.

Bu nedenle Son Yargı’daki herhangi bir açığa çıkarma fikri, kurtarılmış kişinin sonsuza dek psikolojik işkence altında kalacağı varsayımıyla birleştirilmemelidir. Eğer bağışlanmış günahlar bir şekilde kamuya açık olursa, Mesih’in kefaretinden bağımsız çıplak suç dosyası olarak değil, bağışlanmış günahlar olarak görünür. John Brown’un savunduğu görüşte bile amaç imanlıyı sonsuza dek utandırmak değil, Mesih’in kanının aklayıcı gücünü görünür kılmaktır.

Fakat yine ayrıntıyı bilmiyoruz. Kutsal Kitap bize yargı gününün öznel psikolojisini bütün boyutlarıyla açıklamaz. Bildiğimiz daha güçlüdür: doğrular Mesih’in sağında açıkça kabul edilip beraat ettirilecek ve sonsuz yaşamın sevincine girecektir.

İMANLILAR İÇİN AYRI BİR “BEMA” YARGISI MI VAR?

Bazı Protestan eskatoloji sistemleri 2. Korintliler 5:10’daki Mesih’in “yargı kürsüsü”nü (bēma) yalnız imanlıların ödüllerinin değerlendirildiği ayrı bir yargı olarak, Vahiy 20’deki büyük beyaz tahtı ise yalnız imansızların nihai mahkûmiyet yargısı olarak görür. Bu model özellikle bazı dispensasyonalist (dönemselci) geleneklerde yaygındır.

Yunanca bēma kelimesinin kendisi böyle iki ayrı eskatolojik mahkemeyi kanıtlamaz. Sözcük basitçe yargı kürsüsü veya resmî karar makamı anlamında kullanılabilir; Yeni Antlaşma’da dünyevi mahkemeler için de geçer. Romalılar 14’te aynı genel hesap verme sahnesi Tanrı’nın yargı kürsüsü diliyle anlatılır.

Reform itirafları ise ayrı “imanlılar bēması” ve “imansızlar büyük beyaz tahtı” şeklinde iki nihai yargı öğretmez. Westminster 33 tek bir genel ve son yargıdan söz eder; Westminster Büyük İlmihali 88 “meleklerin ve insanların genel ve son yargısı”nı genel dirilişten sonra aynı eskatolojik olay olarak tanımlar.

Bu, Vahiy 20’nin bütün kronolojik ayrıntılarının kolay olduğu anlamına gelmez. Fakat bu dosyanın Reform çerçevesinde imanlıların yargısı, Mesih’in genel Son Yargısından kopuk ikinci bir mahkeme olarak kurulmayacaktır.

SON YARGI İMANLININ BUGÜNKÜ YAŞAMINI NASIL DEĞİŞTİRİR?

Romalılar 14’e göre bu öğreti başkalarına nasıl bakmamızı değiştirir? Romalılar 14’te Son Yargı öğretisinin doğrudan pastoral sonucu, kardeşi nihai yargıç gibi değerlendirmemektir. Pavlus “neden kardeşini yargılıyorsun?” diye sorar ve hemen “hepimiz Tanrı’nın yargı kürsüsü önünde duracağız” der. Bu, bütün ahlaki değerlendirmelerin yasak olduğu anlamına gelmez; aynı Pavlus ciddi günah ve kilise disiplini konusunda gerçek yargı sorumlulukları verir.

Buradaki yasak, Tanrı’nın hüküm alanına giren kibirli küçümseme ve başkasının Rabbine karşı nihai hüküm verme tavrıdır. Son Yargı’nın gerçekliği imanlıyı hem kendi hayatı konusunda ciddi hem başkaları konusunda alçakgönüllü yapmalıdır. Hristiyan son yargı’dan korkmalı mı? “Hiçbir şekilde korku veya ciddiyet hissetmemeli” demek de “sürekli dehşet içinde yaşamalı” demek de Yeni Antlaşma’nın dengesini bozabilir.

2. Korintliler 5:10–11’de Pavlus yargı kürsüsünden söz ettikten sonra “Rab korkusunu bilerek” insanları ikna etmeye çalıştığını söyler. Yargı ahlaki ciddiyet taşır.

Buna karşılık 1. Yuhanna 4:17 sevgide yetkinleşmenin “yargı gününde cesaret/güven” verdiğini söyler. İmanlının nihai tavrı dehşet değil Mesih’te güven olabilir.

Westminster 33.3 de yargı öğretisinin iki amacını yan yana koyar: insanları günahtan caydırmak ve tanrısal kişileri sıkıntılarında daha büyük teselliye kavuşturmak. Dolayısıyla Hristiyan için Son Yargı hem kutsal ciddiyet hem Müjde’ye dayalı güven taşır.

Ödül farkları cennette eşitsiz mutluluk mu demek? Kutsal Kitap ödül dilini kullanır, fakat ödüllerin ontolojik veya psikolojik yapısını ayrıntılı biçimde açıklamaz. Bu nedenle “cennette birinci sınıf ve ikinci sınıf Hristiyanlar olacak” gibi kaba bir hiyerarşi oluşturmak doğru değildir.

1. Korintliler 3 farklı işlerin farklı sonuçlara uğramasını ve ödül/kayıp dilini kullanır. 2. Timoteos 4 Pavlus’un beklediği tacı anlatır. İsa farklı sadakat düzeyleri için ödül imgeleri kullanır.

Reform geleneği farklı derecelerde ödül düşüncesine genellikle yer vermiştir, ancak bütün kutsalların Tanrı’da kusursuz ve tam mutluluğunu da korur. Bir kişinin tam mutluluğu, herkesin tamamen aynı görev veya onur derecesine sahip olmasını zorunlu kılmaz.

Yine de bu alan Kutsal Kitap’ın az ayrıntı verdiği alandır. Ödülü motivasyon olarak ciddiye alabiliriz; göksel statü sistemi tasarlamamalıyız.

İmanlı son yargı’da kendi işlerine mi, mesih’e mi bakacak? Kurtuluş güvencesinin cevabı Mesih’tir. İmanlı yaşamının değerlendirilmesi gerçektir; fakat aklanmanın temeli değişmez. İmanlı Mesih’in yargı kürsüsüne kendi doğruluğunu savunan avukat gibi çıkmaz. Mesih’in doğruluğuna sığınmış biri olarak çıkar.

Bu, işlerin değerlendirilmesini önemsizleştirmez. Tam tersine, Tanrı’nın lütfunun bu kişinin yaşamında ne yaptığı açıkça görünür.

Reform düşüncede iyi işler hem Tanrı’nın imanlıya verdiği lütfun ürünü hem O’nun sadakatle ödüllendirdiği gerçek eylemlerdir. Bu nedenle sonunda övgünün nihai kaynağı yine Tanrı’dır. İmanlı Son Yargı’da “kendimi kurtardım” sonucuna değil, “Mesih beni kurtardı ve lütfu boşa değildi” sonucuna gelir.

REFORM/PROTESTAN SONUÇ

Reform/Protestan çerçevede Hristiyanların Son Yargısı şu şekilde anlaşılabilir. İmanlılar da Mesih’in yargı kürsüsü önünde görünecektir. Romalılar 14 ve 2. Korintliler 5 bunu açıkça öğretir.

İmanlılar mahkûm edilmeyecektir. Romalılar 8:1 ve Yuhanna 5:24, Mesih’teki kişinin mahkûmiyet hükmünden kurtulduğunu bildirir. Son Yargı ikinci bir aklanma değildir. İmanlı bugün Mesih’te gerçekten aklanmıştır; Son Gün’de bu hüküm açıkça doğrulanır.

İmanlının yaşamı gerçekten değerlendirilecektir. İyi ve kötü işler, niyetler ve sadakat Tanrı için önemsiz değildir. Ödül ve kayıp dili gerçektir. 1. Korintliler 3 gibi metinler hizmetin niteliğinin Son Gün’de fark yaratacağını gösterir; ancak kurtuluş ile ödül aynı şey değildir.

Doğrular açıkça kabul edilip beraat ettirilecektir. Westminster Büyük İlmihali’nin özellikle vurguladığı Reform tesellisi budur. Bağışlanmış günahların kamuya nasıl açıklanacağı kesinleştirilemez. Reform tarihinde farklı görüşler vardır; Kutsal Kitap bütün mekanizmayı açıklamaz. Son Yargı imanlı için hem ciddiyet hem tesellidir. Yaşam önemlidir; ama kurtuluşun temeli Mesih’tir.

PASTORAL OLARAK BU NE ANLAMA GELİYOR?

Bazı imanlılar Son Yargı’dan söz edildiğinde bütün kurtuluş güvencelerini kaybeder. “Tanrı sonunda bütün hayatımı tartacak ve yeterli bulmazsa beni reddedecek” diye düşünürler. Reform Müjdesi buna hayır der. Mesih’in doğruluğu Son Gün’de sona ermez.

Başka bir tehlike ise tam tersidir: “Nasıl olsa mahkûmiyet yok; o hâlde hayatımın ne önemi var?” Pavlus buna da hayır der. Yargı kürsüsü gerçektir, sadakat gerçektir ve Tanrı Hristiyan yaşamını ciddiye alır.

Bu nedenle doğru soru “yeterince iyi miyim?” değil, “Mesih’e ait biri olarak bugün nasıl sadık yaşayabilirim?” sorusudur. İmanlının gözünü sürekli kendi ruhsal puan tablosuna değil Mesih’e çevirmesi gerekir. Ama Mesih’e bakmak itaatten kaçış değil, itaatin kaynağıdır.

SONUÇ — HRİSTİYANLAR DA YARGILANACAK MI?

Evet. Hristiyanlar da İsa Mesih’in yargı kürsüsü önünde görünecek.

Yaşamları değerlendirilecek. İşlerinin niteliği açığa çıkacak.

Sadakat Tanrı tarafından tanınacak. Kutsal Yazı ödül ve kayıp dilini gerçek biçimde kullanıyor. Ama aynı derecede önemli ikinci cevap şudur:

Mesih’e ait olanlar mahkûm edilmeyecek.

Son Yargı imanlı için Mesih’in kefaretinin yeniden sorgulandığı gün değil, Mesih’teki kurtuluşunun kamuya açık biçimde doğrulandığı gündür. Westminster Büyük İlmihali’nin sözüyle doğrular o gün açıkça kabul edilip beraat ettirileceklerdir.

Bu nedenle Hristiyan Son Yargı’ya kendi siciline güvenerek değil, İsa Mesih’e güvenerek bakabilir. Yaşamı önemlidir; fakat umudunun temeli kendisi değildir.

Yargıç, aynı zamanda Kurtarıcı’dır.