Yeni Gök ve Yeni Yer Nedir?

GİRİŞ

Hristiyanlar ölümden sonraki umudu anlatırken sık sık “cennete gitmek” ifadesini kullanır. Bu ifade bütünüyle yanlış değildir. Yeni Antlaşma, Mesih’e ait kişinin ölümden sonra Mesih’le birlikte olduğunu öğretir. Ancak ölümden sonraki ara durum ile Tanrı’nın kurtuluş tarihinin tamamlanması aynı şey değildir.

Kutsal Kitap’ın son büyük resmi, bedensiz ruhların sonsuza dek gökte kalması değil, dirilmiş insanların Tanrı’nın yenilenmiş yaratılışında O’nunla yaşamasıdır. Vahiy’in son bölümlerinde kutsal şehir gökten iner, Tanrı’nın konutu insanların arasına gelir, ölüm ortadan kalkar, lanet sona erer ve Tanrı’nın kulları O’na hizmet eder. Yeni yaratılış, insanın yaratılmış dünyadan kaçışı değil, Tanrı’nın yarattığı dünyayı kurtuluş amacına ulaştırmasıdır.

Bu nedenle “Yeni gök ve yeni yer nedir?” sorusu yalnız geleceğin coğrafyasını merak etmek değildir. Bu soru kurtuluşun kapsamını belirler: Tanrı yalnız ruhlarımızla mı ilgilenir, yoksa bedenlerimizi ve yaratılışın kendisini de kurtuluş tarihinin sonuna taşır mı? Kutsal Kitap’ın cevabı ikinci yöndedir.

BU UMUT NEREDE BAŞLIYOR?

Yeni gök ve yeni yer fikri Vahiy kitabında aniden ortaya çıkmaz. Yeşaya 65:17’de Tanrı “yeni gökler ve yeni bir yer” yaratacağını ilan eder; 66:22’de yeni gökler ve yeni yerin Tanrı’nın önünde kalıcı oluşu halkının devamlılığıyla ilişkilendirilir. Vahiy 21 bu dili açık biçimde devralır.

Yeşaya 65’in peygamberlik dili yorum açısından bazı güçlükler taşır. Metin uzun yaşam, ev yapma, bağ dikme, kurt ile kuzunun birlikte otlaması gibi imgeler kullanır. Bu nedenle bazı yorumcular bölümü Mesih’in egemenliğinin tarih içindeki bir dönemiyle, bazıları ise nihai yeni yaratılışın peygamberlik diliyle betimlenmesiyle ilişkilendirir. Reform/amillennial gelenekte ikinci okuma güçlüdür: Yeşaya nihai durumu kendi çağının yaşam kategorileri ve barış imgeleriyle resmeder.

Bu tartışmada güvenli nokta şudur: Tanrı’nın geleceği yaratılmış dünyaya düşman değildir. Toprak, beden, emek, hayvanlar, ev, sevinç ve topluluk imgeleri kullanılır. Tanrı’nın çözümü yaratılmış düzeni küçümsemek değil, günah ve ölümün bozduğu yaratılışı doğruluk ve barışın hüküm sürdüğü hedefine ulaştırmaktır.

VAHİY 21–22’NİN MERKEZİ: TANRI İNSANLARLA YAŞIYOR

Vahiy 21’in en çarpıcı ayrıntılarından biri yön hareketidir. Yuhanna, insanların yeryüzünden kaçıp sonsuza dek uzak bir göğe yerleştiği bir sahne görmez. Yeni Yeruşalim Tanrı’nın yanından, gökten iner. Ardından büyük ses Tanrı’nın konutunun insanların arasında olduğunu ilan eder.

Bu ayrıntı Hristiyan son umut anlayışı için belirleyicidir. Kurtuluşun sonu, Tanrı ile insan arasındaki ayrılığın ortadan kalkmasıdır. Kutsal Kitap boyunca tapınak, Tanrı’nın halkıyla birlikte yaşamasının özel işaretidir; Vahiy 21’de şehirde ayrı bir tapınak yoktur, çünkü Rab Tanrı ve Kuzu onun tapınağıdır. Tanrı’nın varlığı artık belirli kutsal yapıyla sınırlı değildir.

Yeni Yeruşalim’in kendisi de yalnız coğrafi kent planı değildir. Vahiy onu aynı zamanda “Kuzu’nun gelini” olarak tanımlar. Altın, değerli taşlar, dev ölçüler, kapılar ve temeller apokaliptik sembolizmin parçasıdır. Candida Moss ve Liane Feldman, bu zengin mimari dilin antik Roma elit yapılarının gösterişli dünyasını çağrıştırdığını ve Vahiy’de ayrıcalıklı zenginliğin Tanrı’nın halkına açılan bir karşı-imge hâline geldiğini savunur.

Bu sembolizm geleceğin gerçekliğini ortadan kaldırmaz; yalnızca her mimari ayrıntıyı teknik yapı planı gibi okumamamız gerektiğini gösterir. Metnin merkezindeki gerçek nettir: Tanrı halkıyla kalıcı biçimde birlikte yaşayacaktır.

Buradaki “yeni gök” ifadesi de yanlış anlaşılmamalıdır. Kutsal Kitap’ta “gök” sözcüğü bağlama göre gökyüzü, yaratılmış göksel alan veya Tanrı’nın huzuruyla ilişkilendirilen gerçeklik için kullanılabilir. “Yeni gökler” demek Tanrı’nın kendi kutsal varlığının bozulduğu ve yenilenmeye ihtiyaç duyduğu anlamına gelmez. Vahiy ve 2. Petrus’un konusu yaratılmış düzenin geleceğidir. Tanrı değişmez; yenilenmeye ihtiyaç duyan şey günahın ve ölümün etkisi altındaki yaratılıştır.

Vahiy 21–22 aynı zamanda şehir ve bahçe imgelerini birleştirir. Kutsal Kitap Yaratılış kitabında bir bahçeyle başlar; Vahiy’in sonunda şehirde yaşam ırmağı ve yaşam ağacı yeniden görünür. Fakat son görüntü yalnız Aden Bahçesi’ne geri dönüş değildir. İnsanlık tarihinin sonunda bahçe, şehir ve tapınak temaları Tanrı’nın halkıyla yaşadığı tek büyük görüntüde birleşir. Bu nedenle yeni yaratılış “başlangıç noktasına dönmek”ten daha fazlasıdır: yaratılış amacının tarih boyunca kurtarılmış ve tamamlanmış hâlidir.

Vahiy 22’de “artık lanet olmayacak” sözü bu bağlantıyı özellikle güçlendirir. Yaratılış 3’te günahın ardından toprak, emek, acı ve ölüm lanetin gölgesine girerken, Kutsal Kitap’ın sonunda lanet kaldırılır ve yaşam ağacı yeniden erişilebilir durumdadır. Hristiyan eskatolojisinin büyük çizgisi bu nedenle yalnız bireysel ruhların kurtuluşu değil, yaratılışın bozulmuş düzeninin Tanrı’nın huzurunda iyileştirilmesidir.

Deniz ve ışık imgeleri.

Vahiy 21:1 “deniz de artık yoktu” der. Bu ifade yeni yaratılışta fiziksel olarak hiçbir deniz bulunmayacağının kesin coğrafi bilgisi olarak okunabilir; fakat Vahiy’in kendi sembolik dünyası daha dikkatli olmayı gerektirir. Kitap boyunca deniz, kaos ve tehdit imgeleriyle ilişkilidir; canavar denizden çıkar, ölümle bağlantılı yargı sahnesinde deniz ölülerini verir ve Babil’in sömürü düzeni deniz ticaretiyle anlatılır.

Bu nedenle “denizin olmaması”, kötülük, ölüm ve kaosun artık tehdit oluşturmayacağı teolojik bir görüntü de olabilir. Benzer şekilde şehrin güneş ve aya ihtiyaç duymadığı ifadesi, zorunlu olarak geleceğin astronomisinin teknik açıklaması değildir. Vahiy’in vurgusu Tanrı’nın görkemi ve Kuzu’nun şehrin ışığı olmasıdır.

Burada ayrıntıyı bilmiyoruz. Kutsal Kitap’ın açık iddiası, yeni yaratılışta kötülüğün ve ölümün ortadan kalkacağı, Tanrı’nın varlığının yaşamın merkezinde olacağıdır. Geleceğin deniz-kara dağılımı veya astronomik düzeni hakkında kesin model üretmek metnin verdiğinden fazlasını söylemek olur.

ROMALILAR 8: YARATILIŞ ÇÖPE ATILMIYOR, ÖZGÜRLÜĞÜ BEKLİYOR

Romalılar 8:18–23 yeni yaratılış öğretisinin en önemli metinlerinden biridir. Pavlus yalnız imanlıların bedenlerinin kurtuluşunu değil, yaratılışın kendisini de gelecekteki özgürlüğe bağlar. Yaratılış boşluğa tabi tutulmuştur, çürümenin köleliği altındadır ve Tanrı çocuklarının görkemli özgürlüğüne kavuşmayı beklemektedir.

Pavlus’un kullandığı dil yaratılışın bütünüyle değersizleştiğini değil, kölelikten özgürleştirileceğini anlatır. Yaratılış doğum sancıları çeker; bu imge yalnız tükenen bir dünyanın değil, yeni yaşamı bekleyen bir dünyanın görüntüsüdür. Cilliers Breytenbach’ın yakın okuması da Pavlus’un düşüncesinin imanlıların gelecekteki dönüşümünden yaratılışın dönüşümüne doğru ilerlediğini vurgular.

Jonathan Moo, Romalılar 8:19–22 ile Yeşaya 24–27 arasındaki tematik ilişkileri inceleyerek Pavlus’un insanlık ve doğal dünyanın kaderini birlikte düşündüğünü gösterir. Harry Hahne’nin Yahudi apokaliptik metinlerle karşılaştırmalı çalışması da Romalılar 8’in yaratılışı günahın sonuçlarından kurtarılacak ve eskatolojik olarak dönüştürülecek bir gerçeklik olarak gördüğü yönündeki akademik okumayı destekler.

Bu nedenle “nasıl olsa dünya yanacak; maddi yaratılış önemli değil” düşüncesi Romalılar 8’in diliyle uyuşmaz. Tanrı’nın çocuklarının bedensel kurtuluşu ile yaratılışın özgürlüğü aynı gelecek umudunun içindedir.

YOK OLUŞ MU, YENİLENME Mİ? 2. PETRUS 3’Ü CİDDİYE ALMAK

Yeni yaratılışın bugünkü evrenle ilişkisi tartışmanın en zor kısmıdır. Bir tarafta Romalılar 8 yaratılışın özgür bırakılmasından söz eder; diğer tarafta Vahiy 21 “ilk gök ve ilk yer geçti” der. 2. Petrus 3 ise göklerin geçmesi, öğelerin ateşle çözülmesi ve yeni gökler ile yeni yerin gelmesi gibi çok güçlü yargı dili kullanır.

Bu nedenle yalnız süreklilikten konuşmak eksiktir. Yeni yaratılış, bugünkü dünyanın biraz düzeltilmiş hâli değildir. Ölüm, çürüme, günah ve lanet bütünüyle ortadan kaldırılır. Tanrı’nın gelecek müdahalesi kozmetik bir bakım değil, yaratılışın düzenini kökten değiştiren eskatolojik yargı ve yenilemedir.

Yalnız kopuştan konuşmak da eksiktir. Romalılar 8 yaratılışın özgür bırakılmasını, Vahiy 21 Tanrı’nın “her şeyi yeni” yapmasını, 1. Korintliler 15 ise aynı insanın çürümez ve görkemli bedenle dirilmesini anlatır. Reform teolojisinde bu nedenle güçlü eğilim, bugünkü yaratılışla gelecek yaratılış arasında gerçek süreklilik bulunduğunu fakat bu sürekliliğin radikal dönüşümden geçtiğini söylemektir.

2. Petrus 3:10’da ayrıca önemli bir metin problemi vardır. Bazı eski çeviri geleneklerinde “yer ve onda yapılan işler yanacak” biçimindeki okuma bulunurken, güçlü erken el yazması desteği “yer ve onda yapılan işler bulunacak/açığa çıkarılacak” anlamına gelen daha zor bir okumayı destekler. Albert Wolters bu varyantın önemini ayrıntılı biçimde göstermiştir; modern NET notları da “açığa çıkarılacak” yönündeki okumayı ciddi biçimde savunur.

Bu varyant tek başına “dünya kesinlikle yok olmayacak” sonucunu kanıtlamaz. Bölümün geri kalanında güçlü çözülme dili hâlâ vardır. David Neville’in 2025 tarihli çalışması da tam bu gerilimi öne çıkarır: 2. Petrus’un yıkıcı kozmik dili hafifletilemez, fakat metnin “yeni gökler ve yeni yer” umudu yaratılışın nihai yenilenmesiyle birlikte düşünülmelidir.

Burada “yeni” için kullanılan Yunanca kainos sözcüğünün niteliksel yeniliği vurgulayabildiği doğrudur; fakat kelimenin kendisi tek başına fiziksel sürekliliği kanıtlamaz. Sonucu tek bir sözlük maddesine değil, Romalılar 8, 1. Korintliler 15, 2. Petrus 3 ve Vahiy 21–22’nin birlikte oluşturduğu kanonik resme dayandırmak daha güvenlidir.

Bu yüzden “tamamen aynı maddi evren yalnız yüzeysel biçimde temizlenecek” de, “Tanrı mevcut yaratılışı bütünüyle hiçliğe gönderip hiçbir süreklilik taşımayan başka bir evren yaratacak” da metnin bütününü tartışmasız özetleyen cümleler değildir. Reform teolojisinin yenilenme yönündeki güçlü sonucu, özellikle yaratılışın “özgür bırakılması”, bedenin dirilişi ve Tanrı’nın “her şeyi yeni” yapması çizgilerinin birlikte okunmasına dayanır. Fiziksel süreç hakkında ise itiraf edilmesi gereken sınır vardır: bunu bütünüyle bilmiyoruz.

Tufan benzerliği.

2. Petrus 3, Tanrı’nın geçmiş yargısını Nuh Tufanı üzerinden hatırlatır. Eski dünyanın suyla yargılandığını, şimdiki gökler ve yerin de ateş için saklandığını söyler. Bu bağlantı, yenilenme görüşünün önemli dayanaklarından biridir: tufanda dünya gerçekten yargılanmış, fakat yaratılmış düzen bütünüyle hiçliğe dönmemiştir.

Yine de benzerliği fazla zorlamamalıyız. Petrus’un amacı gelecekteki kozmik süreci fizik veya kimya diliyle açıklamak değildir. Tufan örneği, Tanrı’nın tarihe müdahale etmeyeceğini söyleyen alaycılara geçmiş yargıyı hatırlatır ve gelecek yargının kesinliğini gösterir.

Bu nedenle ateşin yalnız mecaz olduğunu veya gelecekte hiçbir fiziksel dönüşüm olmayacağını tufan benzerliğinden çıkaramayız. Söyleyebileceğimiz daha sınırlıdır: Tanrı’nın yargısı yaratılışın kurtuluş amacını boşa çıkarmadan eski günah düzenini radikal biçimde sona erdirebilir.

DİRİLİŞ BEDENİ YENİ YARATILIŞI ANLAMAMIZA NASIL YARDIM EDER?

1. Korintliler 15 doğrudan kozmoloji üzerine değil, ölülerin dirilişi üzerine konuşur. Yine de yeni yaratılışın doğasını düşünmek için önemli bir desen sunar. Tohum ekilir ve Tanrı ona beden verir; çürüyen beden çürümez, güçsüz beden güçlü, ölümlü beden ölümsüz olarak dirilir.

Dirilen kişi başka bir kişi değildir. Aynı insan Tanrı’nın dönüştürücü gücüyle yeni bir varoluş biçimine kavuşur. Heidelberg İlmihali 57 bu çizgiyi klasik Reform diliyle özetler: bu beden Mesih’in gücüyle dirilecek, ruhla yeniden birleşecek ve Mesih’in görkemli bedenine benzer hâle getirilecektir.

Bu benzerliği “evren aynen insan bedeni gibi dirilecek” şeklinde mekanik formüle dönüştürmemeliyiz. Kutsal Kitap bunu söylemez. Ancak Tanrı’nın kurtuluş işinde süreklilik ve dönüşümün birlikte bulunması dikkat çekicidir: Mesih’in dirilişinde, imanlının dirilişinde ve yaratılışın özgürleşmesinde ölüm ile çürüme son söz değildir.

Bu nedenle yeni yerde yaşayacak olanlar da bedensiz ruhlar değildir. Filipililer 3:20–21, Mesih’in gelişinde bedenlerimizin O’nun görkemli bedenine benzer hâle getirileceğini söyler. Maddi varoluş kurtuluşun düşmanı değil, kurtuluşun dönüştürdüğü yaratılmış iyiliklerden biridir.

YENİ YARATILIŞTA YAŞAM NASIL OLACAK?

Vahiy 21–22 geleceğin bütün gündelik ayrıntılarını vermez; fakat neyin sona ereceğini ve neyin merkezde olacağını güçlü biçimde gösterir. Ölüm artık yoktur; yas, ağlayış ve acı eski düzene ait kalır. Lanet ortadan kalkar. Tanrı’nın kulları O’na hizmet eder ve yüzünü görür.

“Hizmet edecekler” ifadesi sonsuz yaşamı pasif ve hareketsiz bekleyiş olarak düşünmememiz gerektiğini gösterir. Kutsal Kitap’ın yaratılış başlangıcında insanın görevi bahçeyi işlemek ve korumaktır; nihai yaratılışta lanet kalkar fakat anlamlı insan etkinliğinin ortadan kalktığı söylenmez. Buna rağmen “bugünkü bütün meslekler aynen devam edecek” veya “ürettiğimiz her kültürel eser yeni dünyaya taşınacak” gibi ayrıntılar metnin ötesine geçer.

Vahiy 21 ulusların görkem ve onurlarını şehre getirmesinden söz eder. Bu, insan kültürünün arındırılmış değerinin yeni yaratılışla ilişkili olabileceğini düşündürür; ancak bunun mekanizmasını bilmiyoruz. Güvenle söyleyebileceğimiz şey, sonsuz yaşamın anlamsız bir boşluk değil, Tanrı’nın huzurunda amaç, ilişki, hizmet ve sevinç taşıyan gerçek yaşam olduğudur.

Yeni yaratılışın en büyük nimeti ise altın sokaklar, değerli taşlar veya geleceğin güzel manzarası değildir. Tanrı’nın kendisidir. Yeni Yeruşalim’in merkezinde Tanrı ve Kuzu bulunur; kurtuluşun doruğu yaratığın Yaratan’la engelsiz birlikteliğidir.

“Her şeyi yeni yapıyorum.”

Vahiy 21:5’te tahtta oturan “Her şeyi yeni yapıyorum” der. Bu cümle tek başına bugünkü evrenin maddi sürekliliği tartışmasını çözmez; fakat Vahiy’in büyük hikâyesine uygundur. Tanrı’nın yaratma amacı günah yüzünden başarısızlığa uğrayıp terk edilmez.

Yeni yaratılış, ilk yaratılışın yanlış proje olduğunun itirafı değildir. Yaratıcı Tanrı, günah ve ölümün bozduğu yaratılışı kurtuluş amacına ulaştırır. Mesih’in dirilişi bunun tarih içindeki büyük başlangıç işaretidir; yaratılışın özgürlüğü ise bu zaferin kozmik tamamlanmasıdır.

Bu nedenle Reform düşüncede yeni yer öğretisi yalnız eskatolojinin son maddesi değildir. Yaratılış, düşüş, kurtuluş ve tamamlanma çizgisinin zorunlu sonucudur. Tanrı’nın kurtardığı insan hâlâ yaratılmış insandır; ama artık günahın, ölümün ve çürümenin kölesi değildir.

BU UMUT BUGÜNKÜ DÜNYAYA BAKIŞIMIZI DEĞİŞTİRİR Mİ?

Yeni yaratılış öğretisi “nasıl olsa dünya yok olacak” şeklindeki umursamazlığa gerekçe sağlamaz. Eğer yaratılış Tanrı’nın eseri ise, günah nedeniyle kölelik altındaysa ve Tanrı onu özgürlüğe ulaştırmayı vaat ediyorsa, yaratılmış dünya yalnız kullan-at hammaddesi değildir.

Bu, güncel çevre politikalarının bütün ayrıntılarını doğrudan Kutsal Kitap’tan çıkarmamız gerektiği anlamına gelmez. Ancak teolojik yön nettir: maddi yaratılış kötü değildir, Tanrı’nın kurtuluş amacıyla ilgisiz değildir ve insanın yaratılış üzerindeki egemenliği sınırsız sömürü izni değildir.

Vicky Balabanski’nin Pavlus üzerine çalışması Romalılar 8’deki kurtuluşu insanla sınırlı olmayan, yaratılışın da özgürleşmesini içeren kozmik bir vizyon olarak okur. Hristiyan etiği bu nedenle bugünkü yaratılışı ne tanrılaştırmalı ne de değersizleştirmelidir. Yaratılış Tanrı değildir; ama Tanrı’nın eseridir ve geleceği O’nun elindedir.

YENİ GÖK VE YENİ YER NE ZAMAN GELİR?

Vahiy’in son bölümlerindeki akışta büyük beyaz taht yargısından sonra yeni gök ve yeni yer görüntüsü gelir. Reform/amillennial okuma bunu Mesih’in dönüşü, genel diriliş ve Son Yargı sonrasında başlayan nihai durum olarak anlar.

Milenyum yorumları arasında burada farklılık vardır. Premillennial sistemler Vahiy 20’deki bin yıllık egemenlik ile Vahiy 21’deki yeni yaratılış arasında kronolojik bir dönem görür. Amillennial ve postmillennial Reform geleneklerinde Vahiy’in yapısı farklı değerlendirilir. Anthony Hoekema’nın amillennial okumasında Vahiy 20–22, Mesih’in nihai zaferi, Son Yargı ve yenilenmiş evrenle tamamlanan büyük eskatolojik bölümdür.

Bu dosyanın amacı milenyum kronolojisini çözmek değildir. Ortak ana gerçek daha geniştir: yeni gök ve yeni yer, geçici bir ara dönem değil, günah ve ölümün nihai yenilgisinden sonra Tanrı’nın halkının kalıcı geleceğidir.

REFORM/PROTESTAN SONUÇ

Reform/Protestan çerçevede yeni gök ve yeni yer öğretisi şu şekilde özetlenebilir. Hristiyan umudu bedenseldir; Tanrı insanı bedenden kurtarmaz, bedeni diriltir. Hristiyan umudu yaratılış karşıtı değildir; Romalılar 8 yaratılışın çürümenin köleliğinden özgür bırakılacağını söyler.

Gelecek dünya bugünkü dünyanın basit devamı değildir. Ölüm, günah, çürüme ve lanet bütünüyle ortadan kaldırılır; 2. Petrus 3’ün ateş ve çözülme dili bu yeniliğin radikalliğini gösterir. Buna rağmen süreklilik ile dönüşüm birlikte tutulmalıdır. Yeni yaratılışı ne yalnız eski dünyanın küçük onarımı ne de Tanrı’nın ilk yaratılışını anlamsızlaştıran bütünüyle ilgisiz ikinci bir proje olarak düşünmek yeterlidir.

Mesih’in dirilişi bu umudun merkezidir. Dirilmiş İsa yalnız bireysel ölüm sonrası umudun değil, Tanrı’nın yaratılışı ölümün egemenliğinden kurtarma projesinin ilk ürünüdür. Nihai nimet ise bir yerden önce Tanrı’nın varlığıdır: Yeni Yeruşalim’in en büyük görkemi Tanrı ve Kuzu’nun halkıyla birlikte bulunmasıdır.

Anthony Hoekema’nın Reform eskatolojisinde ısrarla vurguladığı nokta bu yüzden değerlidir. Hristiyanların sonsuz geleceğini yalnız “gökte” düşünmek, Kutsal Kitap’ın yeni yer öğretisini fakirleştirir. Nihai umut, Tanrı’nın yenilenmiş yaratılışında dirilmiş yaşamdır.

PASTORAL OLARAK BU NE ANLAMA GELİYOR?

Ölüm Hristiyan için gerçek bir düşmandır. Yeni yaratılış umudu ölümü romantikleştirmez; tam tersine, ölümün son söz olmayacağını ilan eder. Sevdiğimiz bedenlerin çürümesi, hastalık, yaşlanma, adaletsizlik ve yaratılışın kendi sancısı Tanrı’nın dünyası için sonsuz norm değildir.

Bu umut bugünkü yaşamı da küçültmez. Eğer Tanrı bedenimizi diriltecek ve yaratılışı özgürleştirecekse, bedenle yaptığımız iyilik, sevgi, adalet, sadakat ve yaratılışa karşı sorumluluk anlamsız değildir. Kurtuluş bizi yaratılmış insan olmaktan çıkarmak için değil, Tanrı’nın yaratılış amacına ulaştırmak içindir.

Bir mezarın başında duran Hristiyanın nihai umudu yalnız “onun ruhu şimdi daha iyi bir yerde” cümlesi değildir. Bu teselli önemli olabilir; fakat daha büyük söz şudur: Mesih dönecek, ölüler dirilecek, ölüm yok edilecek ve Tanrı her şeyi yeni yapacaktır.

SONUÇ — YENİ GÖK VE YENİ YER NEDİR?

Yeni gök ve yeni yer, Tanrı’nın ilk yaratılıştan vazgeçmesi değil, günahın bozduğu yaratılışı nihai amacına ulaştırmasıdır. Tanrı yaratılışı yargılar, çürümenin egemenliğini sona erdirir ve doğruluğun kalıcı olduğu yeni düzene getirir. Dirilmiş insanlar, dirilmiş Mesih’e ait olarak bu yaratılışta Tanrı’nın huzurunda yaşar.

Bugünkü yaratılış ile gelecek yaratılış arasındaki fiziksel sürekliliğin bütün ayrıntılarını bilmiyoruz. 2. Petrus 3’ün ateş ve çözülme dili gelecek dönüşümün ne kadar radikal olduğunu; Romalılar 8’in özgürleşme dili ise Tanrı’nın yaratılışı değersiz bir atık olarak terk etmediğini gösterir. Vahiy 21–22’nin doruk noktası da aynı yöndedir: ölüm yoktur, lanet kalkmıştır ve Tanrı’nın konutu insanların arasındadır.

Bu yüzden Kutsal Kitap’ın büyük umudu basitçe “öldüğümüzde göğe gideriz” değildir.

Ölümde Mesih’le oluruz; Mesih döndüğünde bedenlerimiz dirilir; Tanrı’nın yenilenmiş yaratılışında O’nunla sonsuza dek yaşarız.

Yeni gök ve yeni yer, Hristiyan umudunun son dekoru değil, Tanrı’nın yaratılış amacının tamamlanmasıdır.