Ölümden Sonra Ne Var?

Ölüm nedir? Kutsal Kitap onu neden “düşman” sayar?

Modern dünyada ölüm bazen yalnızca biyolojik bir sona indirgenir. Beden çalışmayı bırakır; bilinç sona erer; organizma çözülür. Tıp ölümün fiziksel süreçlerini inceleyebilir ve bu önemlidir. Fakat Kutsal Kitap ölümün yalnız fizyolojik tarafıyla ilgilenmez.

Yaratılış anlatısında insan Tanrı’dan bağımsız, kendiliğinden ölümsüz bir varlık olarak çizilmez. Yaşam Tanrı’dan gelir. Günah ise yalnız ahlaki bir “hata” değil, yaşamın Kaynağı’na karşı isyandır. Bu yüzden Pavlus ölüm ile günah arasındaki bağı açık biçimde kurar: “günahın ücreti ölüm”dür; sonsuz yaşam ise Tanrı’nın Mesih İsa’daki armağanıdır (Rom. 6:23).

Bu, her ölümün belirli bir kişisel günahın doğrudan cezası olduğu anlamına gelmez. Kutsal Kitap böyle mekanik bir denklem öğretmez. Anlatılan daha büyük gerçek şudur: ölüm, düşmüş dünyanın parçasıdır. İnsanlık Tanrı’dan kopmuş bir dünyada yaşar ve bu kopuşun sonucu bedenlerimizde de görünür.

Hristiyanlık ölümü bu sebeple dost gibi romantikleştirmez. Pavlus, 1. Korintliler 15’te ölümü “son düşman” diye adlandırır. Dikkat çekici olan, Tanrı’nın bu düşmanı yalnızca “ruhu kurtararak” aşmamasıdır. Çözüm diriliştir. Tanrı insanı bedeninden kurtarmak değil, insanı bütünüyle kurtarmak için gelir.

İnsan nedir? Ruh ile beden neden birbirinden koparılamaz?

Ölümden sonrasını anlamak için önce insanı anlamak gerekir. Kutsal Kitap insanı küçümsenen bir bedenin içine hapsolmuş “gerçek ruh” gibi anlatmaz. Beden yaratılışın kötü parçası değildir. İnsan bedensel bir varlıktır; yemek yer, çalışır, dokunur, sever, yorulur, ağlar, yaşlanır. İsa Mesih’in beden alması ve bedensel olarak dirilmesi de bedenin Tanrı’nın kurtuluş planındaki önemini gösterir.

Bununla birlikte Kutsal Kitap insanı yalnızca bedene de indirgemez. Ölümde bedenin toprağa döndüğünü, ruhun ise onu veren Tanrı’ya döndüğünü söyler (Vai. 12:7). İsa bedeni öldürebilen ama ruhu öldüremeyenlerden söz eder. Pavlus bedenden ayrılıp Rab’bin yanında olmayı anlatır (2Ko. 5:1-10).

Reform teolojisi bu iki gerçeği birlikte tutar: insan beden ve ruhtan oluşan bir bütündür; ölüm bu bütünlüğü bozan anormal bir ayrılıktır. Ruhun ölümden sonra yaşamaya devam etmesi gerçektir, fakat insanın son ve kusursuz hali bedensiz bir ruh değildir. Tam kurtuluş, bedenin dirilmesiyle tamamlanır. Bu nokta önemlidir. “Ruh kurtuldu; beden zaten önemsizdi” düşüncesi Hristiyan umudunu küçültür. Tanrı’nın vaat ettiği gelecek, insanlığımızın bir parçasından vazgeçmek değil, insanlığımızın Mesih’te yenilenmesidir.

Ölüm anında ne olur?

Kutsal Kitap ölüm anının fiziksel ayrıntılarını öğretmek için yazılmamıştır. Kalbin ne zaman durduğu, beynin hangi işlevlerinin ne kadar süre devam ettiği gibi sorular tıbbın alanıdır. Kutsal Kitap’ın verdiği cevap başka bir düzeydedir: ölüm insanı Tanrı’dan kaçırmaz.

Vaiz bedenin toprağa, ruhun Tanrı’ya döndüğünü söyler. İbraniler, insanın bir kez ölmesini ve ardından yargıyı beklemesini hatırlatır (İbr. 9:27-28). Ölüm bir yok oluş kapısı değildir; yaratılmış insanın Yaratıcısı önündeki sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.

Burada önemli bir ayrım gerekir. Kutsal Kitap hem ölümden hemen sonraki bilinçli durumu hem de tarihin sonunda gerçekleşecek son yargıyı öğretir. Bu iki öğreti birbirini iptal etmez. Bir insan öldüğünde nihai diriliş henüz gerçekleşmemiştir; buna rağmen kişi Tanrı’nın önündedir. Son gün geldiğinde ise beden dirilecek ve Tanrı’nın bütün insanlık önündeki açık hükmü gerçekleşecektir.

Westminster İman Açıklaması’nın 32. bölümü Reform anlayışını kısa biçimde özetler: beden ölümde toprağa döner; ruh ise ölmez ve uyumaz, Tanrı’ya döner. İmanlıların ruhları yüceliğe kabul edilirken bedenleri dirilişi bekler. Bu durum ara durumdur; yani son durum değildir.

İmanlı öldüğünde nereye gider?

Yeni Antlaşma’nın dili şaşırtıcı derecede kişiseldir. İmanlı için ölüm sonrası umudunun merkezinde “bir yere gitmek” değil, Mesih’le olmak vardır.

Pavlus Filipililer’e yazarken yaşamakla ölmek arasında sıkıştığını söyler. Ölümü arzulamasının nedeni ölümün kendisini sevmesi değildir. Dünyadan ayrılıp Mesih’le birlikte olmayı “çok daha iyi” görür (Flp. 1:20-23). 2. Korintliler’de de bedenden uzakta, Rab’bin yanında olmayı tercih ettiğini söyler (2Ko. 5:6-10).

İsa’nın çarmıhtaki suçluya söylediği söz de aynı yöndedir. Adam gelecekteki egemenlik gününde hatırlanmayı ister; İsa ise ona kendisiyle birlikte olacağına dair daha yakın bir güvence verir (Luk. 23:39-43). Reform geleneği bu metinleri, imanlının ruhunun ölümden sonra bilinçsiz bir “ruh uykusu”na girmediği; Mesih’in huzurunda olduğu şeklinde okur. Westminster Kısa İlmihali 37. soru bunu, imanlının ruhunun ölümde kutsallıkta yetkin kılınması ve hemen yüceliğe geçmesi; bedeninin ise dirilişe kadar mezarda dinlenmesi şeklinde özetler.

Buradaki “hemen yüceliğe geçmek”, dirilişin gereksiz olduğu anlamına gelmez. Tam tersine, ilmihal aynı cümlede bedenin dirilişi beklediğini vurgular. İmanlı Mesih’le birliktedir; ama Tanrı’nın kurtuluş işi henüz yaratılışın tamamını kapsayan bedensel sonuca ulaşmamıştır. Buradan çıkan pastoral sonuç açıktır: Bir Hristiyanın cenazesinde iki cümleyi aynı anda söyleyebiliriz: “Mesih’te ölen kişi Rab’bin yanındadır” ve “bedenin dirilişini bekliyoruz.” Biri ötekini iptal etmez.

Kutsal Kitap ölüler için neden bazen “uyku” der?

Yeni Antlaşma ölen imanlılar için zaman zaman “uyuyanlar” dilini kullanır. 1. Selanikliler 4 bunun en bilinen örneklerinden biridir. Bu ifade ilk bakışta ruhun da bilinçsiz biçimde uyuduğunu düşündürebilir. Fakat aynı Yeni Antlaşma, ölümden sonra Mesih’le birlikte olmayı da açık biçimde anlatır. Bu yüzden Reform geleneği “uyku” dilini ruhun bilinçsizliği olarak değil, ölümün beden açısından geçici niteliğini ve diriliş beklentisini anlatan bir benzetme olarak okur.

Uyku benzetmesinin gücü buradadır: uyuyan kişinin hikâyesi bitmemiştir. Bir sabah vardır. Mezarda yatan beden için de diriliş sabahı gelecektir.

Bu dil ölümü küçümsemez. Bir cenazede “yalnızca uyuyor” diyerek kaybın gerçekliğini hafifletmek yanlış olur. Ölüm gerçek bir ayrılıktır. Fakat Mesih’e ait kişi için ölüm geri dönüşsüz bir yok oluş değildir. İsa’nın dirilişi nedeniyle mezar, Tanrı’nın insanı unuttuğu yer değildir.

Reform anlayışının “ruhlar ne ölür ne uyur” diye özellikle vurgulamasının nedeni de budur. Pavlus bir yandan ölen imanlıları “uyuyanlar” diye anarken öte yandan dünyadan ayrılıp Mesih’le olmayı bilinçli ve iyi bir durum olarak anlatır. İki dil birlikte okunmalıdır: beden mezarda dirilişi bekler; imanlının ruhu Mesih’le birliktedir.

Bu ayrım yalnız teknik bir teoloji meselesi değildir. Hristiyan tesellisinin biçimini değiştirir. Ölümde sevdiğimiz imanlının Tanrı’dan kopmadığını söylerken, mezarın da anlamsız olmadığını hatırlarız. Çünkü Tanrı’nın vaat ettiği kurtuluş onun yalnız ruhunu değil, bedenini de kapsar.

İmansız kişi öldüğünde ne olur?

Kutsal Kitap ölümden sonra herkesin aynı huzurlu duruma geçtiğini öğretmez. Ölüm ahlaki farklılıkları silen bir eşitleyici değildir. Tanrı’nın önünde olmak, Tanrı’yla barışmış olmakla aynı şey değildir.

İbraniler ölümden sonra yargı gerçeğini vurgular. Yuhanna 5’te İsa, kendisine iman edenin ölümden yaşama geçtiğini söylerken aynı bölümde mezarlardakilerin dirileceği ve yaşam ya da yargı için çıkacağı bir saatten söz eder (Yu. 5:24-29). Daniel 12 de dirilişi iki farklı sonuca bağlar: sonsuz yaşam ve utanç (Dan. 12:2-3).

Reform teolojisi bu nedenle ölümden sonraki bekleyişi tarafsız bir koridor gibi görmez. Tanrı’yla barışmış olanlar Mesih’le birlikte yücelikte bulunur; Tanrı’ya karşı isyanında kalanlar ise hüküm altında son yargıyı bekler. Son yargı bu durumun açık, bedensel ve nihai ilanıdır.

Bu öğretinin amacı insanların merakını korku görüntüleriyle beslemek değildir. Kutsal Kitap ölüm sonrası yargıdan söz ederken bugünkü hayatın ciddiyetini gösterir. İnsan Tanrı’ya karşı sorumludur. Günah küçümsenecek bir şey değildir. Ama Müjde’nin haberi de tam burada duyulur: Tanrı yargının gerçekliğini saklamazken kurtuluş yolunu da kendisi açmıştır.

“Cennete gitmek” neden bütün hikâye değildir?

Gündelik Hristiyan dilinde “Ölünce cennete gideriz” demek anlaşılır bir kısaltmadır. İmanlı ölümde Mesih’le birlikte olur. Sorun, bu cümle Hristiyan umudunun tamamı gibi sunulduğunda başlar. Yeni Antlaşma’nın ileriye baktığı büyük olay, yalnız bireysel ölümümüz değildir. Mesih’in dönüşüdür.

1. Selanikliler 4’te Pavlus yas tutan imanlıları teselli ederken “Onların ruhları zaten cennette” diyerek durmaz. Tesellinin doruk noktası Rab’bin gelişi ve Mesih’e ait ölülerin dirilmesidir (1Se. 4:13-18). 1. Korintliler 15’te de diriliş Hristiyan Müjdesinin kenar konusu değil merkezindedir. Mesih dirilmediyse iman boştur; Mesih dirildiyse O’na ait olanların dirilişi de gelecektir (1Ko. 15).

Mezar Hristiyan için anlamsız bir kabuk değildir. Beden önemlidir. Tanrı onu terk etmez. Hristiyan mezarlığı, “burada artık önemli hiçbir şey yok” denilen yer değil, dirilişi bekleyen bedenlerin toprağa emanet edildiği yerdir. Westminster Kısa İlmihali 38. soru bu tamamlanışı özetler: imanlılar dirilişte yücelik içinde kaldırılacak, yargı gününde Mesih tarafından açıkça kabul edilip aklanmış oldukları ilan edilecek ve Tanrı’nın huzurunda kusursuz bir sevinçle sonsuza dek yaşayacaklardır.

Ara durum neden “ara” durumdur?

“Ara durum” ifadesi Kutsal Kitap’ta teknik bir terim olarak geçmez; Reform teolojisinin, ölüm ile Mesih’in dönüşü arasındaki durumu anlatmak için kullandığı yararlı bir ifadedir. “Ara” denmesinin nedeni bu durumun eksik veya kötü olması değildir. İmanlı için Mesih’le birlikte olmak gerçekten “çok daha iyi”dir. Fakat kurtuluş tarihinin son noktası henüz gelmemiştir.

Bunu üç basamakta düşünmek yararlı olabilir. Şimdi: İmanlı Mesih’e imanla bağlıdır; aklanmış, evlat edinilmiş ve Kutsal Ruh’un işiyle kutsallaştırılmaktadır. Ölümde: İmanlının ruhu Mesih’le birlikte olur ve günahın varlığından özgür kılınır; bedeni ise toprağa döner ve dirilişi bekler. Mesih’in dönüşünde: Beden dirilir, ruhla yeniden birleşir, kurtuluş bedensel ve kamusal tamamlanışına ulaşır; Tanrı’nın halkı yeni yaratılışta Rab’le yaşar.

Bu üç aşamayı karıştırmak iki farklı hataya yol açabilir. Birinci hata, ölümden hemen sonra Mesih’le olmayı küçümsemektir. İkinci hata ise bunu son hedef sayıp dirilişi neredeyse gereksiz hâle getirmektir.

Kutsal Kitap ikinci hataya izin vermez. Pavlus’un Romalılar 8’de özlediği şey yalnız ruhsal huzur değil, “bedenlerimizin kurtuluşu”dur. 1. Korintliler 15’in büyük zafer ilanı da ruhun bedenden kaçmasıyla değil, ölümlünün ölümsüzlüğü giyinmesiyle doruğa çıkar. Bu nedenle Hristiyan cenaze umudu iki zamana bakar: bugün Mesih’le olmanın güvenine ve gelecekte bedenin dirileceği güne. Reform geleneğinin ölüm sonrası öğretisi bu ikisini birbirine karşı değil, birbirini tamamlayan gerçekler olarak görür.

Mesih döndüğünde ne olacak?

Kutsal Kitap’ın çizdiği hat açıktır: İsa Mesih yeniden gelecek, ölüler dirilecek, yaşayanlar değiştirilecek ve bütün insanlar O’nun yargısı önünde duracaktır. Elçilerin İşleri’nde Pavlus “doğru kişilerin hem de doğru olmayanların” dirileceğine ilişkin umudunu açıkça dile getirir (Elç. 24:15). Yuhanna 5’te İsa mezarlardaki herkesin O’nun sesini işiteceğini söyler. Bu nedenle Kutsal Kitap yalnız “imanlıların ruhsal devamlılığını” değil, genel dirilişi öğretir.

İmanlıların dirilişi 1. Korintliler 15’te “çürümezlik”, “yücelik” ve “güç” diliyle anlatılır. Bu beden şimdiki bedenle kimlik bakımından süreklidir ama ölümün egemenliğinden kurtarılmıştır. Pavlus’un tohumu ve bedenin dönüşümünü anlatan imgeleri hem sürekliliği hem değişimi birlikte tutar: dirilen kişi gerçekten aynı kişidir; ama artık çürümenin hükmünde değildir.

Hristiyanlığın son umudu bu hayata başka bir bedenle tekrar dönmek, reenkarne olmak ya da maddesel varoluştan kurtulmak değildir. Umut diriliştir.

Son yargı neden vardır?

Son yargı Kutsal Kitap’ın kenarında duran ürkütücü bir ek değildir. Tanrı’nın adaleti, Mesih’in krallığı ve insanın sorumluluğuyla ilgilidir.

Vahiy 20’de ölülerin Tanrı’nın tahtı önünde durduğu ve yargılandığı büyük sahne anlatılır (Va. 20:11-15). 2. Korintliler 5 de herkesin Mesih’in yargı kürsüsü önünde görüneceğini söyler. Bu, yaptıklarımızın önemsiz olmadığı anlamına gelir.

Peki bu, imanlının kurtuluşunun son gün yeniden belirsizleşeceği anlamına mı gelir? Reform cevabı hayırdır. İmanlı bugün Mesih’e iman aracılığıyla aklanmıştır; Tanrı onu Mesih’in doğruluğu nedeniyle kabul eder. Yuhanna 5:24, Mesih’e iman edenin yargılanmayacağını ve ölümden yaşama geçtiğini söyler. Son gün, Mesih’te aklanmış olanların kurtuluşunun iptal edilebileceği ikinci bir sınav değildir. Westminster Kısa İlmihali’nin diliyle imanlılar o gün açıkça tanınacak ve aklanmış oldukları ilan edilecektir.

Yine de yaptıklarımız önemsiz değildir. İyi işler kurtuluşun bedeli değil, Tanrı’nın lütfunun meyvesidir. Yargı Tanrı’nın gizli olanı açığa çıkaracağı, adaletinin bütünüyle görüleceği ve Mesih’in krallığının herkes önünde ilan edileceği gündür. İmansız için ise son yargı, günahın küçümsenen gerçekliğinin nihai karşılığıdır. Kutsal Kitap evrensel ve otomatik kurtuluş öğretmez.

Öldükten sonra zamanın nasıl geçtiğini bilecek miyiz?

Burada Kutsal Kitap’ın sınırlarına saygı göstermek gerekir. Kutsal Yazılar ölümden sonra imanlının Mesih’le birlikte olduğunu, bilinçsiz bir yoklukta bulunmadığını ve dirilişi beklediğini öğretir. Fakat bu bekleyişin öznel zaman deneyiminin nasıl olduğunu ayrıntılı biçimde açıklamaz. “Orada zaman hiç yoktur”, “bir saniye gibi gelir” ya da “yüzyılları aynen hissederiz” gibi cümleler Kutsal Kitap’ın açık öğretisi değildir.

Aynı şekilde ölümden hemen sonra çevremizdeki yeryüzü olaylarını ne ölçüde bildiğimiz, sevdiklerimizi hangi biçimde gözlemleyip gözlemlemediğimiz gibi sorular için de bu ana dosyanın verebileceği cevap sınırlıdır. Bunlar ayrı ayrı çalışılmalıdır. Merakımızın büyük olması, vahyin ayrıntılı olduğu anlamına gelmez. Bazen dürüst teoloji “bilmiyoruz” demeyi gerektirir.

Ölümden sonra ikinci bir fırsat var mı?

Kutsal Kitap’ın çağrısı şimdiki hayata yöneliktir. İbraniler 9:27 ölüm ve ardından yargı düzenini verir. Yeni Antlaşma hiçbir yerde ölümden sonra yeni bir tövbe dönemi vaat etmez. Reform teolojisi bu nedenle “nasıl olsa öldükten sonra karar veririm” şeklinde bir umut sunmaz.

Bu, insanları paniğe sürüklemek için kullanılacak bir cümle değildir. Tam tersine, Müjde’nin çağrısının bugünkü değerini gösterir. Tanrı bugün insanları Mesih’e çağırır. Kurtuluş insanın son anda başardığı bir iyilik toplamı değil, Mesih’in tamamladığı işe imanla sarılmaktır.

Peki iyi bir insan olmak yetmez mi?

Ölüm sonrası sorusu en sonunda yalnız “nereye gideceğim?” sorusu değildir. Daha derin soru şudur: Tanrı’nın önünde hangi temelde duracağım? Kutsal Kitap kurtuluşu ahlaki ortalamanın üzerinde olmakla açıklamaz. İnsan kendisini başka insanlarla karşılaştırdığında “iyi” görünebilir. Fakat Tanrı’nın ölçüsü komşumuzdan biraz daha az günahlı olmak değildir. Günah, kutsal Tanrı’ya karşı suç ve O’nun egemenliğini reddetmektir.

Müjde burada başlar. İsa Mesih günahsız yaşamış, günahkârlar için ölmüş ve ölümden dirilmiştir. O’na iman eden kişi kendi doğruluğunu sunmaz; Mesih’in doğruluğuna sığınır. Reform teolojisinin “yalnız imanla aklanma” dediği gerçek budur: Tanrı günahkârı iyi işler kazandığı için değil, Mesih’e bağlı olduğu için doğru sayar.

Ölümden sonrasına hazırlanmak, ölüm hakkında daha fazla bilgi toplamakla sınırlı değildir. Asıl hazırlık Mesih’le barışmaktır.

Bütün cevap neden İsa Mesih’te düğümlenir?

Hristiyanlığın ölüm sonrası umudunu diğer genel “ruhun devamı” düşüncelerinden ayıran şey, merkezindeki tarihsel iddiadır: İsa Mesih öldü ve dirildi. 1. Korintliler 15’te Pavlus, Müjde’nin özünü Mesih’in günahlarımız için ölmesi, gömülmesi ve üçüncü gün dirilmesiyle anlatır. Ardından görünme tanıklıklarını sıralar ve kendi imanının da bu diriliş gerçeğine bağlı olduğunu söyler (1Ko. 15).

Pavlus’un mantığı acımasız derecede açıktır: Mesih dirilmediyse Hristiyan umudu çöker. Ama Mesih dirildiyse ölüm artık mutlak efendi değildir. Mesih’in dirilişi yalnız O’nun başına gelmiş olağanüstü bir olay değildir; kendisine ait olanların geleceğinin başlangıcıdır. Hristiyan, ölüm karşısında “Benim ruhum zaten ölümsüz” diyerek teselli bulmaz. Daha sağlam bir şey söyler: “Ben dirilmiş Mesih’e aidim.” Hristiyan umudunun ağırlığı insan ruhunun kendi doğal dayanıklılığında değil, Mesih’in zaferindedir.

Bir Hristiyan ölümden korkabilir mi?

Evet. Kutsal Kitap imanlıyı, ölümü hissizce karşılayan biri gibi çizmez.

Ölüm düşmandır. Ayrılık acıtır. Bedenin çözülmesi korkutucu olabilir. Sevdiğimiz insanları geride bırakmak ağırdır. Pavlus bile ölümün kendisini güzelleştirmez; umudunu ölümde değil, Mesih’te bulur.

1. Selanikliler 4’ün tesellisi de “ağlamayın” değildir. Pavlus imanlıların yasını yasaklamaz; “umudu olmayanlar gibi” yas tutmamalarını ister. Hristiyan umudu gözyaşlarını ortadan kaldırmaz. Gözyaşının son söz olmadığını söyler.

Bu ayrım pastoraldir. Yakınını kaybetmiş birine “üzülme, o cennette” demek bazen doğru bir teolojik cümleyi yanlış zamanda kullanmak olabilir. Diriliş umudu yasın üzerinden atlamaz. Onun içinden geçer.

Ne biliyoruz, neyi bilmiyoruz?

Kutsal Kitap’ın çizdiği ana hat yeterince açıktır:

• Ölüm insanın yok olması değildir.
• Beden toprağa döner; ruh Tanrı’nın önüne çıkar.
• Mesih’e ait olan kişi ölümde Rab’le birliktedir.
• Beden dirilişi bekler.
• İsa Mesih geri dönecektir.
• Doğru ve doğru olmayanlar dirilecektir.
• Son yargı gerçektir.
• Kurtuluş yalnız Mesih’tedir.
• Tanrı’nın halkının nihai umudu yeni yaratılışta, dirilmiş bedenle Tanrı’nın huzurunda yaşamaktır.
• Ölüm sonsuza dek sürmeyecektir.

Buna karşılık Kutsal Kitap merak ettiğimiz her ayrıntıyı açıklamaz:

• Ara durumda zamanın nasıl tecrübe edildiğini bilmiyoruz.
• Ölmüş imanlıların yeryüzündeki olayları ne ölçüde bildiğini açık biçimde bilmiyoruz.
• Yeni yaratılıştaki gündelik hayatın bütün ayrıntılarını bilmiyoruz.
• Dirilmiş bedenin fiziksel özelliklerini bilimsel bir şema hâlinde bilmiyoruz.

Bu boşlukları hayal gücü, kişisel tanıklık veya popüler kitaplarla doldurup “Kutsal Kitap böyle diyor” dememeliyiz.

Ölümden sonrasına nasıl hazırlanılır?

Kutsal Kitap’ın cevabı bir kontrol listesi değildir. Daha iyi bir insan olmaya çalışmak değerlidir; ama insan kendi ahlaki performansıyla ölüm ve yargı sorununu çözemez. Kiliseye gitmek, Hristiyan bir ailede büyümek, dinsel bilgiye sahip olmak ya da ölüm hakkında çok şey öğrenmek de kurtuluşun temeli değildir.

Müjde’nin çağrısı Mesih’e gelmektir. İsa’nın sözüne göre O’na iman eden kişi şimdiden “ölümden yaşama geçmiştir” (Yu. 5:24). Bu, biyolojik olarak ölmeyeceği anlamına gelmez. Ölümün onun üzerindeki nihai hükmünün kırıldığı anlamına gelir. Beden ölecektir; fakat Mesih onu diriltecektir. Yargı günü gelecektir; fakat kurtuluş umudu insanın kendi savunmasında değil, Mesih’in tamamlanmış işindedir.

Ölümden sonrası hakkında en önemli soru bu yüzden “Orası nasıl bir yer?” değildir. “Ben kime aidim?”